SYMPATYK
Komendant chce cię widzieć.
Ostatnio po hollywoodzku uciąłeś akcję.
Towarzyszu komendancie, kontynuuję w Ameryce,
ale z sercem wciąż w ojczyźnie.
Zostaw ją! Nie mogę stracić też ciebie!
WITAMY W OKLAHOMIE
Obudź się, Bon. To pustynia.
Prawdziwa amerykańska pustynia!
Kochasz westerny!
SPRZĄCZKI NA PASKU TEKSASU SKLEP ROLNICZY
Macie skrobię ryżową?
Nie. Kukurydzianą.
To Ameryka, nie Japonia.
Puszka Coli, 88 centów.
I tak Man skrobią ryżową,
a ja kukurydzianą,
zaszyfrowaliśmy do siebie listy, używając lokalnych produktów.
I samolocik zabawka.
Razem 10,62.
Miałem wysłać list do kontaktu w Paryżu,
tak zwanej "paryskiej ciotki".
Stamtąd miał trafić do Mana w Hanoi.
Cieszyła mnie wizja Mana czytającego moje listy
w jego nowym gabinecie.
Droga ciociu,
w piekielnym upale Teksasu
wyparowały wątpliwości w słuszność mojego wyjazdu.
Niestety podczas ucieczki Bon stracił rodzinę.
Rakiety komuchów nie oszczędziły ani kobiety, ani dziecka.
Pochowano ich na Guamie.
By zaszyfrować wiadomość,
szukałem właściwych słów w odrażającej książce Richarda Hedda.
Gdy znalazłem wyraz, notowałem numer strony.
A później jak współrzędne liczyłem wersy i słowa.
GENERAŁ TRACI AUTORYTET
Czterdzieści dwa...
Sześć... Sześć.
Szyfr stawał się widoczny po użyciu płynu Lugola.
Przy trzech zestawach numerów na słowo, zdania musiały być zwięzłe.
Nawet Hemingway musiałby się ograniczać.
PRZEWIDYWANE CHWILOWE WYTCHNIENIE
Z wiadomości międzynarodowych:
mijają dwa miesiące od upadku Sajgonu.
ŁÓŻKO MASUJĄCE "MAGICZNE PALCE"
Wydając się na pastwę łóżka masującego
i wieczornych wiadomości,
myślałem o generale i tym okropnym incydencie.
Przepraszam. Zapomniałem.
Sajgon, 30 kwietnia, 8 rano.
Muszę wrócić do Fort Chaffee i obozu dla uchodźców w Arkansas,
gdzie pierwszy raz stanęliśmy na amerykańskim lądzie.
Pierwsi żołnierze z Wietnamu Północnego wkraczają do miasta
pod czerwono-niebieskimi flagami
tymczasowego, komunistycznego rządu rewolucyjnego.
Panie generale, może mundur galowy to nienajlepszy pomysł.
Moi ludzie przeszli piekło.
Na widok ukochanego generała w mundurze
poczują się pokrzepieni i pewni siebie.
PIĘĆ TYGODNI WCZEŚNIEJ
Claude się odzywał?
Niestety nie.
Ale obiecał, że ściągnie pana rodzinę do Los Angeles,
albo w miejsce wskazane przez agencję.
Chcę ich zabrać do słonecznego Los Angeles.
Brudno tu!
Patrz! Zajmę się tym szkodnikiem!
WITAMY WIETNAMCZYKÓW
Claude sponsoruje też ciebie, prawda?
Nie jestem priorytetem.
Skontaktowałem się jednak z dawnym mentorem z Los Angeles.
Bez obaw, szybko do państwa dołączę.
Z pewnością. Ale jeśli mentor cię zawiedzie,
odezwij się.
Jak się podoba Ameryka? Zadomowieni?
U państwa też przecieka dach?
Dobrze państwo wyglądają w tutejszych ubraniach.
Jedzenie smakuje?
Jak jedzenie, pani Xuan?
Sam spróbuj!
Śmiesz wkładać mundur?!
- Przez ciebie mój syn nie żyje! - Wskrześ mojego męża, psie!
I mojego syna!
Wydostań nas z tej dziury!
Tchórz!
Moja czapka!
Okłamałeś nas!
Właź tu, do cholery!
Dlaczego te kobiety winią mnie?
Może to efekt dezinformacji.
Jakiej dezinformacji?
O panu i pańskiej armii.
Że przegraliśmy przez korupcję i niekompetencję.
Że wróg pomścił okrucieństwo i tortury.
Kto szerzy te kłamstwa?
Ci, co zawsze. Malkontenci.
Ludzie, którym wciąż jest mało.
Ktoś, kto mnie zna, próbuje mi zaszkodzić.
Te kobiety są po prostu wkurzone.
Przez robaki.
Więc atakują mnie? Ja jestem robakiem?
Dlaczego mój naród odwraca się ode mnie?
Chyba, że ktoś nas zinfiltrował.
Sabotażysta. Sympatyk.
Szpieg!
Szpieg?
Zarazek ukryty w naszym samolocie.
Ale to ty wybrałeś pasażerów!
Teraz ty ich sprawdzisz
i złożysz obszerny raport.
Pełna lustracja. Porusz niebo i ziemię.
Gdy coś rozpali paranoję generała,
bezpieczeństwo zapewni tylko zachowanie dystansu.
Na szczęście wkrótce potem dostałem odpowiedź
od dawnego profesora ze studiów,
który zgodził się sponsorować mnie i Bona.
"Idealnie", pomyślałem.
"Utoruję drogę,
a paranoja generała się rozproszy".
Przynajmniej tak mi się wtedy wydawało.
Nie wiem, co powiedzieć. To, że wyjeżdżam przed panem...
Potrzebujemy zwiadowców.
Co za szczęście.
Oparłeś się czasowi i naturze.
Jak to możliwe, że mimo koszmaru wojny,
wciąż jesteś tak ujmujący?
A teraz...
przedstawię cię mojej sekretarce, która będzie też twoją szefową.
Zobaczmy, jak odpowie na moje powitanie.
Obserwuj uważnie.
To Ameryka.
Nie chcesz mówić po angielsku,
wracaj do siebie.
To przywilej urodzić się Japonką, panno Mori.
Proszę nauczyć się dla mnie choć słowa tego pięknego języka.
- A to... - Wydział Orientalistyki,
biuro dziekana.
Jest teraz zajęty. Przekazać wiadomość?
Nieźle, co?
Sporo się zmieniło przez tę dekadę.
Pamiętasz tę butelkę?
Dałeś mi ją w podziękowaniu, gdy wróciłeś z Wietnamu.
Po śmierci matki.
Wciąż jestem wdzięczny za bilet.
Nie ma za co.
Przyjechałeś w ostatniej chwili.
Nasi wrogowie chcą nas połączyć
z Ośrodkiem Studiów Azjatyckich,
Boże dopomóż.
Mówią, że jesteśmy kolonizatorami i imperialistami.
Nie podoba im się słowo "Orient".
Pochodzi przecież od łacińskiego "wschodzącego słońca".
Co problematycznego we wschodzie słońca?
Też jesteś orientalny.
W połowie.
O tym mówię.
Idealna symbioza Orientu i Okcydentu.
Ja się tak nie postrzegam.
Mam pomysł. To ci pomoże.
Zadziała terapeutycznie.
Terapeutycznie?
Zobacz...
Po lewej stronie
spisz wszystkie swoje cechy orientalne.
A po prawej te, które im przeczą,
czyli okcydentalne.
Orientalna część ciebie to mały nosek,
a okcydentalna – błyszczące szarozielone oczy.
Mieszańcy to przyszłość, drogi chłopcze.
Jutro organizuję małe przyjęcie, soirée
dla potencjalnych darczyńców. Przyjdź.
Popatrzmy.
Kilka lekko znoszonych ubrań. Weź, jeśli chcesz.
Wybacz, nie chciałem. To niemal striptiz.
KOMUNIZM AZJATYCKI
I kolejna torba moich...
A tu adres krawca.
Z chęcią zrobi poprawki.
Czyta pan takie książki?
Jakie?
Rasistowskie śmieci.
Przyszedł reporter.
- Reporter? - Na wywiad.
Ze mną?
Czuliście wsparcie i solidarność amerykańskich aktywistów?
Raczej nie.
Demonstrowaliśmy. Byliśmy po waszej stronie.
Serio? Czyli której?
Po stronie Wietnamczyków.
Których? Tych z północy czy z południa?
Chyba wszystkich.
Bo wyglądamy tak samo?
Mógłbym być z Vietcongu.
Być szpiegiem. Domyśliłbyś się?
Ale nie jestem. Kocham Amerykę.
Zabiłeś kogoś?
Własnoręcznie?
Nie. Nigdy nikogo nie zabiłem.
Byłeś tu już na wymianie studenckiej.
Co czujesz wracając po dziesięciu latach?
Jestem na wygnaniu.
Rozpacz zajęła miejsce nadziei.
Uśmiech.
Przepraszam. Wyjdzie pani na moment z kadru?
Zmień kadr, skarbie.
Droga ciociu. Dojechałem do Los Angeles
i teraz rezyduję w uroczym mieszkanku
w sercu miasta.
Wszędzie mam daleko, ale jest tu czysto.
Staram się opiekować Bonem,
choć to niełatwe.
Prawie się nie odzywa.
Nie chciałem używać takiego języka,
ale skurwysyn nawet się nie myje.
Jest tak brudny, że...
Praca domowa od profesora Hammera.
Mam zestawić moje cechy orientalne z okcydentalnymi.
Dam ci przykład.
Okcydentalna część mnie jest rozmowna,
a orientalna jest... jaka?
Jak myślisz? Zgadnij.
Orientalna część mnie jest...?
Właśnie.
Dobra odpowiedź.
- Pałeczki we włosach? - Pierdol się.
Jajko faszerowane?
Stały punkt przyjęć profesora Hammera.
Lubi się porównywać do jajka.
Biały na zewnątrz, żółty w środku?
"O Kapitanie! Mój Kapitanie!" Jesteś. Cudownie.
Świetnie wyglądasz. To mój protegowany, o którym wspomniałem.
Matka była Wietnamką, ojciec Francuzem.
Urocze połączenie, choć skomplikowane.
Zgadza się?
Mało powiedziane.
Poleciłem naszemu przyjacielowi,
by spisał swoje cechy orientalne i okcydentalne,
i spróbował rozwiązać
węzeł sprzeczności w głębi swojej psychiki.
Podzielisz się spostrzeżeniami?
Wyłączcie muzykę!
Już wyłączamy.
Sprzeczność.
Sedno problemu leży w sprzeczności.
Okcydentalna część mnie widzi w sprzeczności coś do pokonania,
a orientalna – coś do przetrwania.
Dlatego orientalna część mnie nie boi się sprzeczności
w obliczu niespodziewanego zwrotu wydarzeń i mówi:
"Spodziewałem się tego".
Ale okcydentalna część mówi: "Co się dzieje?"
I zaczyna analizować.
A orientalny ja...
czuje się...
dobrze w tłumie.
Okcydentalny ja chce być w centrum uwagi.
Mam dwa podejścia: wszystko jest "albo albo"
dla okcydentalnego mnie,
ale "zarówno i"
dla orientalnego.
Połowa mnie ceni niezależność,
a druga połowa wybiera współzależność.
- Orientalna część... - Dobrze.
Już rozumiemy, wspaniale.
Jest wspaniały, prawda?
Panno Mori?
Rozprasza mnie pani kimono.
Proszę podejść. To zajmie tylko chwilę.
Dla Japończyków kark, unaji,
to jedna z najbardziej erotycznych części ciała.
Które uwielbiali odsłaniać przed nieznajomymi.
Sądzę, że powinna pani znać
- swoje dziedzictwo. - Jestem z Gardeny.
Nikt nie pytał Kennedy’ego, czy zna celtycki i ciągle je ziemniaki.
Jest jak władca feudalny.
Mamy lata siedemdziesiąte.
Moje unaji rozczarowało? Nie patrzyłeś na nie?
Nie potrafiłem mu się postawić.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Odgrywasz swoją rolę bez zarzutu.
Rolę świeżego imigranta.
Jest pani bardzo szczera. To mało orientalne z pani strony.
Jestem Amerykanką.
Widzę cię.
Widzę, jak się zachowujesz przy profesorze.
Uśmiechasz się jak dobry azjatycki student.
Poznaję garnitur.
Rani mnie pani, panno Mori.
Ale zniosę to.
W obliczu niespodziewanych wydarzeń mówię:
"Spodziewałem się tego".
Co ukrywasz?
Głodny?
- Nie, dzięki. - Spróbuj.
Nie przepadam za głowonogami.
"Głowonogami"? Co z tobą?
Nie lubisz jajek, nie jesz kalmarów.
Nie słyszałeś? My, Azjaci, jemy wszystko.
O rany.
Przysmak od twojego ojca.
Pożałuję, że to opowiadam.
Ukaż swą okcydentalną stronę.
Wyznawanie sekretów jest takie ekscytujące.
Moja matka gotowała kalmary.
Dopiero gdy je oczyściła,
zauważyła, że skończył się sos rybny.
Poszła na targ, a ja zostałem sam.
Tylko ja i kalmar.
Chcesz powiedzieć... To możliwe?
Oznaczyłem moją ofiarę,
żeby przypadkiem nie zjeść jej po ugotowaniu,
ale nawet 14-latek powinien przewidzieć,
że wtedy zje ją ktoś inny.
- Który wybrać? Ten. - Mamo, nie!
- Ta historia może wydać się... - Obrzydliwa.
Obrzydliwe jest wymordowanie trzech milionów ludzi.
Tortury są obrzydliwe. Ale masturbacja?
Wydymałem kalmara i dobrze się bawiłem.
Nie wstydzę się. Świat byłby lepszym miejscem,
gdybyśmy rumienili się przy słowie "morderstwo", a nie "masturbacja".
Bądź ze mną szczery.
Ile od tamtej pory wydymałeś kalmarów?
Kalmarojebca!
Dymacz kalmarów. Mały zbok.
Tu muszę przerwać.
Jaki właściwie miałeś plan?
Nie zapomniałeś o swojej misji?
Wcale.
Wręcz przeciwnie, przez pierwsze siedem tygodni w Los Angeles
ciężko pracowałem, zbierając dogłębne informacje
i ucząc się wszystkiego...
o dziwnej krainie, w której się znalazłem.
Nigdy nie zapomniałem o swojej misji.
Lano.
Witamy w Los Angeles.
Dziękuję.
Generale, witamy w nowym domu.
Panie generale?
Ohyda.
DZIESIĘĆ DNI PÓŹNIEJ
Tutaj, majorze. Wywiadowcy, a nie umieją nas znaleźć?
Madame! I kapitan! Dobrze trafiłem.
Przyszedłem do generała.
Do generała? A, do człowieka, który był generałem.
Co on wie o gotowaniu czy sprzątaniu?
Generał ma wolne.
Wyczerpało go próżnowanie cały miesiąc.
Przyjdź innym razem.
Durian! Wszędzie go szukałem!
Sklep chiński? Muszę tam pójść.
Matka robi pyszny ryż z durianem.
Jak się czuje?
Tęskni za domem.
Jak my wszyscy.
Dla pani. Smak ojczyzny.
Skąd je masz? Nikt ich tu nie sprzedaje.
Proszę nie zapominać, że byłem agentem tajnej policji.
Skończyłeś?
Co?
To, o czym mówiliśmy w obozie!
Miałeś zamykać, gdy palisz.
Mówię o szpiegu.
Myślałem o tym i...
Może nie ma szpiega?
Jak to? Jasne, że jest.
Skąd ta pewność?
Ktoś w kraju może to potwierdzić?
Szedłem chodnikiem
i wiesz, co przede mną spadło?
Pokrywa zbiornika WC.
Biała, ceramiczna.
Wyjebanie ciężka.
Spadła z piątego piętra.
Nie rozumiesz?
To próba zamachu.
Przyjrzę się temu.
To za mało.
Dorwij zdrajcę. Wyeliminuj rebelianta.
Zneutralizuj zagrożenie.
Wyraziłem się jasno?
Tak jest.
Jasne. Zajmę się tym.
Czym?
Ostatnio bywasz rozkojarzony.
Fajna jesteś.
Jesteś najfajniejszą kobietą na świecie.
Wiem.
- Musze coś wyznać. - Lubię wyznania.
Jesteś świetnym słuchaczem.
Lekko mrużysz oczy, gdy się uśmiechasz.
Kiwasz głową z aprobatą.
Pozwalasz innym myśleć,
że się z nimi zgadzasz,
nie wypowiadając ani słowa.
Jaka jest twoja matka?
Moja matka?
Nie żyje.
Przykro mi.
Była z małej wioski na północy.
Nie chodziła do szkoły.
Żarliwa katoliczka.
Dokonywała cudów w kuchni.
- Zwłaszcza z... - Kalmarami?
Sporo mnie nauczyła.
Nic a nic nas nie łączy.
Ale żeby mężczyznę pociągała kobieta,
musi mieć jakąś cechę wspólną z jego mamą.
Może to nieprawda.
No nie wiem.
Trinh, dziewczyna, z którą się spotykałem w Sajgonie,
wymawiała samogłoski tak, jak moja matka.
A Nicole... moja dziewczyna ze studiów,
miała długie palce, jak moja mama.
A ciebie i moją mamę...
łączy ten sam dyskretny optymizm,
naiwny, ale hojny.
- Panno Mori, myślę... - Sofio.
Dymamy się od dawna.
Sofio...
Chyba się w tobie zakochuję.
Draniu, podkradłeś mi wyznanie.
Jeśli się zaangażujemy...
- A nie jest za późno? - Emocjonalnie.
Teraz się dymamy.
Mam 46 lat i robię wszystko po swojemu,
nie zmienię tego.
Zakochuj się na własne ryzyko,
bo ja wierzę tylko w wolną miłość.
Innymi słowy, ta miłość...
jest wolna.
Cześć.
To Bon.
Brat krwi.
Miałeś iść na drinka z Hao.
- Nie poszedłem. - Dlaczego?
- Bo generał... - Co generał?
- Poprosił o pomoc. - Ciebie?
W sklepie, który otwiera.
Robiłeś mu zakupy?
Do jego sklepu. Monopolowego.
Nasz generał otwiera sklep monopolowy.
Drogi siostrzeńcu...
Skup się. Nie lekceważ generała.
Pamiętasz, jak przełknął pogardę dla mieszańców,
gdy zrozumiał, że mu się przydasz?
Zrobi wszystko, by osiągnąć swój cel.
Zignorowałeś go.
Wielki błąd.
Monitorujemy jego kontakty.
Lepiej uważaj, przyjacielu.
Kto tak dobrze mnie zna?
Nie zabijał pan na ulicy. Prawda?
Tego nie mówię.
RZEŹNIK
Ale to, co robiliśmy w Sajgonie...
Nadal nie rozumiesz?
To po angielsku. Może jakiś rasista?
Nie, ktoś celowo osłabia mnie na każdym kroku.
Może to Ormianin z monopolowego na rogu?
Twierdzisz, że ormiański właściciel monopolowego w Los Angeles
spiskował przeciwko mnie
i kazał kobietom z obozu w Arkansas rzucić we mnie klapkiem?
Masz dziś szansę na wzmocnienie mojego przywództwa,
jako szef do spraw komunikacji.
Słucham?
Właśnie cię mianowałem.
Zmyj broń!
Skąd ta radość?
Jak mogą się cieszyć, skoro opuścili ojczyznę
jak tchórze?
Byli żołnierzami.
Mów ciszej.
I dlatego ten jest taki gruby?
- Zawsze był. - Nie aż tak.
Uśmiech.
Zostań.
Po co te zdjęcia?
Co jest tak wspaniałego w przyjęciu dla tchórzy?
Rozkaz generała.
Uśmiech, dupku!
Przestań, Bon.
Ta impreza będzie fundamentem,
na którym zbudujemy w Ameryce drugą ojczyznę.
Nie ma czegoś takiego.
Jest ojczyzną, bo jest jedyna.
No proszę. Tran Thuyet Son.
Dawno nie słyszałem swojego imienia wymawianego tak idealnie.
Teraz nazywają mnie Sonny.
Jak Sonny Bono?
Kiedy się widzieliśmy ostatnio?
Na spotkaniu samorządu studentów?
- Doszło do dyskusji. - Do kłótni
o zdanie Ho Chi Minha:
"Nie ma nic cenniejszego od wolności i niepodległości"
oraz jego zastosowanie.
Pamiętam, że krzyczałeś: "Nic! Nic!"
i rzuciłeś podręcznikiem.
Złamałeś grzbiet.
Wtedy myślałem, że jesteś na stypendium CIA.
Zabawne.
Co cię sprowadza?
Spędzasz porę deszczową w słonecznej Kalifornii?
Przyznaję, moja strona przegrała. Zadowolony?
Niezupełnie,
ale teraz mają szansę na niepodległość,
skoro Ameryka wreszcie się wycofała.
Może odbudujesz z nimi kraj?
No tak, teraz jesteś Amerykaninem. Bez urazy.
Mam prawo do opinii na temat ojczyzny.
Jestem Wietnamczykiem jak ty.
- Bo nie zmieniłeś nazwiska? - Właściwie...
bardziej Wietnamczykiem niż ty.
Biologicznie.
Bez urazy.
Co cię tu sprowadza?
Piszę artykuł.
Każdy temat się liczy.
A ta nazwa...
Rozumiem patriotyzm, ale tu "żółty" nie oznacza nic dobrego.
Jak mocz.
Jak na azjatyckiego sklepikarza, strzela sobie w kolano.
Nie mów tego przy generale.
Potrzebuję cytatów.
Mam tego więcej.
Wiem, że mieliście chwile zwątpienia.
Skąd wiem? Bo byłem z wami.
Słyszeliście plotki i nie będę zaprzeczał.
Od przyjazdu do tego kraju...
dryfowałem, od rana do wieczora.
Wreszcie żona powiedziała coś, co mnie poruszyło.
Otworzyłem śmietnik, by wyrzucić puste butelki
i zrozumiałem, że to marnotrawstwo.
Widzicie logiczne następstwa tego olśnienia.
Pozbyłem się nałogu, ale nie butelek.
Co powiedziała moja żona?
Powiedziała...
"Kochanie, pamiętaj, kim jesteś."
Nasza armia przegrała.
- Jakieś inne szczury chcą opuścić pokład? - Nie toniemy.
Pewnie widzieliście podłe napisy
na ścianie tej placówki.
Po raz kolejny tamto zdjęcie
wykorzystywane jest przeciwko nam,
żeby zrobić z nas rzeźników!
Tak nas widzi Ameryka.
Ale my wiemy, że to kłamstwo!
Wiemy, że zastrzelony był mordercą.
Ale ktoś z nas...
używa tego, by rozpowszechniać kłamstwo!
- Zmiażdżyć karalucha! - Zabić żmije!
- Unicestwić robactwo! - Podciąć mu gardło!
Podciąć gardło kreta!
Wiesz, kim jest?
Kto?
A na co tu czekamy? Pytam o szpiega.
- Mam to gdzieś. - Widzę.
Kimkolwiek jest, musi zginąć.
Wyczerpująca odpowiedź. Dziękuję.
Nareszcie.
W kółko oglądałem relację ze startu ostatniego śmigłowca
z amerykańskiej placówki,
mając nadzieję, że cię zobaczę.
Wybacz, że się nie odzywałem.
Ewakuacja mnie rozjebała.
Nie mogłem zabrać Ý Vi.
Dom był pusty.
Jeździłem po okolicy na harleyu generała,
wypatrywałem jej w każdym zakątku.
Bezskutecznie.
A odlatywał ostatni śmigłowiec.
Nie płakałem przez dziewczynę od 30 lat, ale Ý Vi...
Przykro mi.
Dzięki.
Niezły tu bajzel,
obrzucają się nawzajem błotem.
Tylko szpieg mówi, że nie ma szpiega.
Prezent od Claude’a. Kaliber .44, automat.
Trzeba to oblać.
Musisz się napić.
To major Oanh.
Oanh?
Szpiegiem?
Który z dwóch Oanhów? Pałeczka?
Buła.
- Gruby Oanh? - Tak.
Skąd ten pomysł?
Prowadzi jakiś biznes.
Jaki?
Coś ze słodyczami.
Słodycze?
Ma kontakty w Sajgonie.
Przyznał, że użył wpływów
z czasów tajnej policji.
Gruby Oanh i niewinne słodycze.
Nikt by go nie podejrzewał.
Rodzice jego ojca pochodzą z Chin.
A im nie można ufać.
Nie smakuje jak wiadomość.
Jest za gruby na szpiega.
Może.
Ale taki wygląd rozbraja.
Trudno powiedzieć. Skonsultujmy to z Sajgonem.
Wyobraź siebie, że padło twoje nazwisko.
Serio?
Zabawne, co?
Bardzo.
Profesor Hammer dobrze cię traktuje?
- Jasne. - Świetnie.
- Mogę o coś spytać? - Wal.
Dlaczego nie wyciągnąłeś rodziny generała z obozu wcześniej?
- Czekał przy telefonie. - Wiem.
Ale chciałem, żeby był wdzięczny Ameryce.
Dobrze czasem przypomnieć ludziom, ile ci zawdzięczają.
Dobranoc.
- Nie odbieraj. - Muszę.
Zignoruj. Nic się nie stanie.
- Jestem w pracy. Przestań! - Zrzuciłaś mnie.
Wydział Orientalistyki, biuro dziekana.
Owszem.
Chwileczkę.
Mówi, że jest twoim szefem.
- Co? - Ja nim jestem.
Halo?
Pamiętasz naszego chińskiego przyjaciela?
Tego, który lubi słodycze?
Trochę pogrzebałem i okazuje się, że jego krewnym w kraju
dobrze się powodzi.
A tymczasem nasi zostali uwięzieni
i trafili do obozu reedukacyjnego!
Głodują i umierają!
Do roboty!
ZABIĆ
CZY MAM ZABIĆ MAJORA
Wykończ go wreszcie! Nie tak, idioto!
Szybciej!
Giń!
- Jedz. - Nie jestem głodny.
- Musisz jeść. - Nic nie muszę.
Bo się rozchorujesz.
To umrę. Przesuń się.
Kiedy brałeś prysznic?
Nie pamiętam.
Generał nie mówił nic o zapachu?
Nie. Rusz się.
Śmierdzisz jak szczur.
Może pomyślisz o współlokatorze?
Ty o mnie myślałeś, gdy posuwałeś tę Japonkę,
Chinkę czy Koreankę?
To prywatna sprawa.
Robisz to przy mojej żonie, przy moim synku.
Nie robię tego tutaj.
Robimy to... w sypialni!
Bon, musimy iść.
Bon, idziemy.
Posłuchaj. Potrzebuję pomocy.
Major Oanh to kret.
Kto tak twierdzi?
Generał.
Który Oanh? Buła?
CZY MAM ZABIĆ MAJORA
Mam zabić majora?
W tym mogę pomóc.
SZCZĘŚLIWY BURGER OD 1935 ROKU
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
Tekst polski: Jakub Morawa