Херберт?
Остани долу.
Не, Херберт, не можам. Не можам.
Каде сме? -Да размислам.
Не можеме да останеме овде. Мора да одиме.
Мора веднаш да одиме.
Не, не, не.
Да, мора веднаш да одиме. Ајде. -Не, не, не.
Не. Не.
Ајде. -Не можам. Не можам.
Не!
Не можам да останам во оваа состојба на сум и не сум,
како да сум само некој што преживува! -Слушај ме!
Не, ти слушај ме, ебате! Морам...
Се враќаме на она што бев! -Не. Ајде.
Слушај ме! -Еби се!
Твојата влада падна! -Тргни се од мене!
Еј! Готово е!
Разбираш? -Не.
Љубов моја, погледни ме. Готово е. -Тргни се од мене, ебате!
Не!
-Погледни ме, љубов моја.
Веќе немаш моќ, разбираш?
Херберт... -Сега си... Сега си во мојот свет.
Јас сум војникот, да?
Сакаш да преживееш, слушаш? -Да.
Фати ме за рака. -Да. Разбирам.
Љубов моја, разбираш? -Да, љубов моја. Да.
ЕВРОПА
РЕЖИМ
Отсега треба да размислуваш како војник, да?
Да? -Да.
Никогаш не се предаваме по своја волја.
А ако сме заробени, правиме сѐ за да се спротивставиме и да избегаме.
Остани блиску. Да? -Да.
Но, кога би можеле да имаме екипа за снимање или нешто на социјалните...
Не, завршивме со тоа срање!
Само кога моите луѓе би ме виделе...
Никој не може да те види. Ќе нѐ пријават.
Треба да те извлечеме, разбираш?
Добро.
Кина. Тоа е тоа.
Кина. Отсекогаш биле добри со мене. -Батали ја!
Кина е таму, ние сме тука.
Дојди со мене, ајде.
Тогаш, Ринбург. Моето најголемо лојалистичко упориште.
Ќе се прегрупираме таму, ќе ја консолидираме поддршката...
Ринбург е на другата страна на земјата.
Пешки сме и те ловат.
Па тогаш, да најдеме аеродром. -Веројатно е заземен.
Тогаш, да најдеме авион да нѐ пречека.
Боже, зошто е ова толку тешко? Само ќе најдеме авион...
Како, Елена? Како?
Па, не знам. Јас само го правам тоа.
Што е тоа?
“Режимот на Вернам е поразен.
Земјата е твоја.
Игнорирај ја секоја спротивна вест.
Сите услуги наскоро ќе бидат обновени од Војската на отпорот на Вестгејт“.
Нека се ебат сите! Нека се носат за тоа што ми го направија!
Пизди! -Замолчи! Замолчи!
Ники. Ники. Ники.
Знам каде е. Знам каде престојува во Швајцарија.
Да, тоа е тоа.
Ќе најдеме телефон и ќе му се јавиме, а тој ќе испрати помош.
Да, ова е тоа, Херберт. Имаме план.
Така. Да, само да најдеме телефон...
Каде сме?
Не знам.
Остани долу. Остани долу.
Остани со мене.
Главата долу. Побрзо.
Моите луѓе се блиску. Знам.
Треба да ти најдеме засолниште, Елена. Ајде.
Само ќе тропнеме на врата? Мислам, никој не може да го одбие моето лице.
Што е...? Што е тоа?
Војска! Херберт, тоа сме ние. Тоа е...
Ова е предупредување за полициски час.
Не гарантираме безбедност за оние што ќе се најдат надвор вечерва по 21 часот.
Секој што ја засолнува Елена Вернам или членови на режимот на Вернам
ќе биде приведен или застрелан на лице место.
Услугите за мобилни телефони засега не се достапни.
Нема мобилни телефони. -Батали го тоа.
Може има фиксни телефони. -Елена. Погледни ме.
Ако најдеме некој кој... -Елена, погледни ме.
Треба да ти најдеме засолниште
и место за криење каде никој никогаш не би отишол.
Дали разбираш? -Да.
Нема храна, нема вода, ништо.
Само ебани поетски книги насекаде.
Му реков на Ники дека тоа е бесмислен жанр.
Осумдесет зборови пијани глупости за жална врба.
Елена. -Што?
Навистина ќе го направеше тоа?
Што тоа? -Ќе ме назначеше за канцелар.
Па, да, се разбира.
Мислам, тоа беше целиот план, нели?
Беше ли?
Веќе се случуваше, нели?
Кажав.
Не кажа. Се двоумеше.
Да? -Да.
Не, јас... -Не се преправај со мене.
Херберт.
Погледни ме и кажи ми дека би те изневерила.
Ти кажи ми.
Кажи ми.
Никогаш не би те изневерила.
Добро.
Ајде.
Смири се.
Не можам да се кријам во сенка.
Мораш.
-Не можам. Морам да направам нешто.
Моите луѓе се таму. Тие ќе ми помогнат.
Те молам, мора да најдеме некој.
Здраво, пријателе. Среќен Божиќ.
Извини, да не бев...?
Не, не. Не си во неволја. Не си во неволја.
Слушај, ќе можеш да нѐ превезеш со пријателката, те молам?
Веќе доцнам. А полицискиот час... -Не е далеку.
Патиштата не се безбедни, а мојот дом е уништен.
Сакам да стигнам до кај брат ми.
Погледни ме, погледни ме. Божиќ е. Ајде.
Добро.
Добро? Еве ми ја пријателката. Слушај.
Боже! -Ќе одиме каде и да одиш.
Не, не, не. Слушај... -Не, не, не.
Како се викаш, душо? Како се викаш? Како се викаш?
Како се викаш?
Грегор. -Грегор. Грегор.
Слушај ме. Ти кажувам како твоја канцеларка.
Не грижи се за полицискиот час, патиштата.
Не мисли многу, Грегор. Знаеш дека можеш да ми веруваш. Да?
А кога сето тоа ќе заврши, многу наскоро, ќе ти го кажат името.
Ќе речат, “Грегор, човекот кој ја возеше.
Спасителот, скелеџијата.“ Знаеш?
Грегор, Грегор, слушај ме.
Сè што сакаш за твојата иднина, твоето семејство, сите ќе бидат обезбедени.
Ќе бидеш херој.
А ние секогаш се сеќаваме на хероите, нели?
Имаш телефон? -И хероите позајмуваат телефони!
Пријателе! Чекај!
Срање! Срање!
Застани, застани. -Елена!
Елена!
Не заебавај!
Ќе ѝ помогнеш на твојата канцеларка? -Јас, госпоѓице? Да, да. Каде одите?
Кај тебе дома, ако може.
Госпоѓице, јас сум... би бил...
Тоа е најголемата ебана чест... -Елена.
Ебате! И Вие?
Може треба да најдеме друг.
Не, не. Не, господине. Не.
Капларе, мој капларе. Јас сум твој човек. Јас сум твој човек.
Да, тој е наш човек. -Пијан е.
Влези в кола. Не се жали.
Сигурно можеш да возиш?
Јас сум Ви најдобриот возач во Источен Ганц.
За мојот ангел.
А ти ја имаш мојата бескрајна благодарност, господине.
Боже, како е можно ова? Како...? Како Ви е со мене?
Господине, куќата безбедна ти е?
О, да, безбедна куќа.
Многу чисто место, господине. Ќе направиме божиќна здравица. Да!
Слушај, како се викаш, љубов моја?
Томас. Ме викаат Петел, но викајте ме како сакате.
Гледај напред!
Томас, сега слушај. Дали случајно имаш телефон, Томас?
Да, имам телефон. Дома. Можете да го користите.
Остави го нека вози. -Ве молам, користете...
Само уште една работа, патот!
Целосно сум Ваш, сладок мој ангелу.
Рече дека живееш во куќа. -Да, господине.
Мојата голема, прекрасна куќа со сите мои заебани комшии.
Не, премногу е јавно.
Не грижете се.
Само јас сум во мојата единица.
Веднаш ќе ве земам горе. Само прво почекајте овде.
Да ви донесам нешто да облечете, добро? Да не ве видат, да?
Добро? Тука сме. -Да. Добро.
Успеавме! -Да.
Успеавме! -Така е, да, Томас.
Браво. -Љубов моја.
Да, љубов моја.
Да. Љубов моја.
Да го ебам.
Не му верувам. Ќе заебе.
Не, тој е баш она што го сакаме.
Тој е убав, совршен идиот и ќе направи сѐ за мене.
...поранешната канцеларка Елена Вернам сега е бегалец од правдата.
Ако имате информација во врска со нејзината локација,
пријавете веднаш и ќе добиете награда.
Лојалистите нема да бидат толерирани.
Партизаните на Вернам ја губат поддршката.
Поранешната канцеларка нема каде да се скрие.
Ќе биде најдена и кривично гонета.
Нема потреба да ги слушаш лагиве.
Срање!
Херберт, што е?
Здраво, дами. Како животот?
Чао, чао.
Еве. Нешто мое.
Еве и еве.
Вештачко крзно од мојата мртва мајка, стара маторица.
Биди благословен, љубов моја.
Не, Вие сте мојата љубов. -Не, Томас...
Вие сте нашиот ангел чувар.
Главата долу.
На чија страна се луѓево?
Овде? На сечија страна. Секаде, на сите страни.
Ајде, побрзај.
Обични луѓе.
Влези! Влези.
Не можам доволно да ти се заблагодарам, Томас.
Ќе останеш запаметен како човекот кој спасил еден народ.
Да? -Да.
Мислам дека би сакал. Да.
Слушај, не смееш никому да кажеш дека таа е тука. Разбираш?
Никому. -Да, секако.
Само ѝ кажав на мајка ми.
И на татко ми.
И на брат ми и на сестра ми и на патлакот на братот на сестра ми.
Само да си ги видевте лицата!
Само се зафркавав!
Побрзај. -Да.
Стигнавме. -Влези.
Ја познаваш женана? -Кој?
На другата страна. -О, Грета.
А таа не сака да ме знае?
Ми го мерка како пудинг од сливи.
Боже. -Можеш да ѝ веруваш?
Да, сигурно.
Томас, љубов моја? -Да?
Спомна дека можеби имаш телефон.
Да, да. Апсолутно. Тука е.
Сакате ракија? Да наздравиме, а?
јас би сакал. -Во оваа соба. Тука.
Херберт. Херберт. -Ете таму.
Дали работи? -Многу добар телефон, ќе видите!
Томас...
Не.
Не, Томас, вратата изгледа се заклучила...
Ебана свињо!
Ќе те обесат како колбас! Чекај да видиш!
Не, не, Томас!
Отвори ја вратава!
Барам веднаш да ја отвориш вратава!
Томас! Томас! Не, Томас!
Ебате. Томас! -Томас, љубов моја. Ангелу мој.
Му се јавувам на братучед ми во службите за безбедност!
Аман, Херберт! Треба да најдеме...
Ти си демонска кучка! -Отвори ја вратата! Отвори!
И ќе те осудат на пекол! -Ѓубре! Си ми го зел пиштолот!
Ми ја уби земјата, а сега јас ќе те убијам!
Отвори ја вратава!
Ќе те убијам!
Ебате!
Херберт! Боже, боже! -Тргни се! Тргни се!
Херберт!
Пријателе, погоди кој е во мојата спална.
Ти кажав! -Херберт!
Што?
Готово е?
Не, не е. Ќе најдеме излез како и секогаш.
Не, не, не. -Да!
Умрев. -Не!
Умрев. -Не. Престани!
Умрев! Зошто само да не... Само да умрам!
Престани! Елена, што правиш? -Не можам.
Не. -Погледни ме. Погледни ме.
Елена, те молам, вети ми дека никогаш нема да го направиш ова. Вети ми.
Доаѓаат!
Ебани дивјаци! Свињи едни! -Доста! Ќе те убијам, ти...
Ни ги украде парите! -Ебате!
Врати ни ги парите!
Херберт.
Не. Сета љубов што им ја дадов. -Ти ни го направи ова!
Херберт. -Ти го направи ова!
Сета љубов што им ја дадов. -Ќе ти играм на гробот!
Не.
Не, не, не. Јас не...
Не зборувам со предавнички шпионски стаорци.
Запиши, поранешната канцеларка одбива граѓански дијалог.
Каде ти е обвинението?
Барам да видам документација за твојот ебан легитимитет,
а таква не постои.
Води ја. Тој останува.
Не мрдај! -Не. Немој да го повредиш!
Елена, не зборувај со нив! -Ако го повредиш, ќе те убијам.
Слушај ме! Не им кажувај ништо!
Немој да го повредуваш! -Елена!
Ќе ти ги исечам мадињата со ножици!
Елена! -Херберт!
Елена!
Сега ќе одговориш на нашите прашања. -Нема шанси.
Запиши, поранешната канцеларка одбива да одговори на прашањата на народот.
Кажи му на мојот народ дека ќе им одговорам на вистинските претставници
на работничката класа во парламентот! -Парламентот е распуштен.
Не може да се распушти освен ако јас не го распуштам.
Службата за безбедност и војската на отпорот
се споија и формираа ново врховно раководно тело,
Национален фронт за слобода.
Национален фронт за слобода?!
Никој не ни знае што е тоа. Ова се глупости!
Ќе ти ги прочитаме прекршоците. -Не направив никакви прекршоци.
Обвинетата ги изврши следните прекршоци.
“Обвинетата“?! -Дела некомпатибилни со човечкото достоинство,
дејствување на деспотски и криминален начин,
убиство на поранешниот канцелар, Едвард Кеплингер,
набавка на луксузна храна од странство
додека народот опстојуваше со 200 грама на ден.
Несоборливи лаги.
Ниту една од нив не би била признаена од меѓународно раководно тело.
Патетични, одвратни човечиња... -Геноцид.
Во каква заблуда си.
Ги слушна обвиненијата? Дали ги разбра?
Не, не разбрав ни збор. Не. -Одговори ми.
Слушај ваму, пореметена една!
Се обидов со тебе!
Одново и одново, се обидував да ти го исправам тој осакатен мозок,
но не, не ме слушаше!
Сѐ се вртеше околу мувла и менопауза,
и “Тато, те молам, еби ме“, сè до пеколот!
Е па, сега...
ќе си платиш за сѐ и ќе одговараш за твоите злодела.
Не, ти ќе одговараш за кривично дело предавство,
и ќе ти го одвлечкам твојот гноен труп до народната палата.
Што ѝ правите?
Не, сега ќе ме однесете кај неа. Ајде.
Знаеш што направи таа?
Те изневери. -Еби се.
Сака да се жртвуваш. Да ти ги закачи нејзините гревови.
“Касапот ме натера да го направам тоа“.
Ја знаеме вистината, јас и ти.
Таа не е токму, нели?
Таткото? -Еј!
Господ знае што ѝ направил.
Се шушка дека ѝ го ставил патлакот в уста.
Еј, ќути! Ќути!
Не сум толку сигурен, но не е важно.
Неизлечива е.
Те искористи за да си го напумпа егото, а сега земјата умира.
Таа нѐ убива.
Илјадници, насекаде.
Татковци, мајки, синови. Работничкиот народ. Твојот народ.
За ништо.
За гордост.
Знаеш дека тоа е вистина, нели?
Претпоставував дека отсекогаш знаеше.
Јас не сум твојот мачител.
Не сум тука за да извлечам нешто.
Но, сѐ гледав.
Сите ние.
Како те повреди.
Те измами.
Понижувањата.
Те зароби, те мачеше, извртувајќи го тоа и нарекувајќи го љубов.
Те убедуваше во некаква си длабока, античка врска без која би бил изгубен.
Ова на сите ни го направи.
Нè држеше заробени во нејзината љубов.
Но сега е готово.
Дојде време да се одречеш од неа.
Јавно, важи?
И да се спасиш.
Што се случува?
Барам да знам што се случува.
Она што го очекувавме.
Твојот голем вол те остави на цедило.
Вели дека си му го отрула мозокот.
Што ќе речеш на тоа?
Никогаш не би го рекол тоа.
Сите те оставија, Елена.
Сама си.
Без друг избор освен соработка.
Ќе му ја кажеш вистината на твојот народ.
Јавно ќе ги признаеш своите злосторства, и тоа ќе го направиш на телевизија.
На телевизија. Добро.
Ти требам, нели?
Не, госпоѓо.
Затоа сум жива.
Не.
Ние веруваме во принципот, законска транзиција на власта.
И ти требам за да го продадеш тоа, свињо.
Немаш мнозинство, нели, свинче?
Напротив, те уверувам.
Изборното тело ти е за никаде, нели, гуде?
Милиони мои луѓе во Ринбург, во Висовите,
никогаш нема да ти дадат тебе и на твојот Национален фронт за слобода
морален авторитет.
Ни Америка ја немаш, нели?
Ајде, признај.
Ја имаме сета поддршка што ни е потребна.
Да беше вистина, сега ќе ми ги гореше коските и ќе бираше нов тапацир.
Слушај ме! Ти наредувам да соработуваш!
Не можеш да наредиш ни омлет да ти донесат.
Добро.
Што се случува?
Што е тоа?
ОПАСНОСТ ЦРН МУВЛА
Не!
Ќе ми помогнеш, да? -Да!
Да? -Да, да, да!
Денес?
Мора да биде денес!
Да! Да, да!
Запиши, поранешната канцеларка се согласи да соработува.
Слушаш? -Да.
Еве како ќе правиме.
Ќе те извлечеме одовде, да? -Да.
Потоа ќе те однесеме до парламентот.
Ќе ги организираме радиодифузерите.
И ќе ги признаеш твоите злосторства пред народот.
Се согласуваш?
Да. Да. Да.
Запиши, поранешната канцеларка ги потврдува нејзините злосторства
и се согласува дека ќе признае.
Сето тоа ќе го направиме чесно.
Ќе го направиме тоа легално затоа што не сме касапи.
Не. -Ние му служиме на уставот.
Дојди.
Потпри се на мене, Елена.
Прво ќе те измиеме, да бидеш претставителна.
Не сакам да те понижам, Елена.
Секако, каплар Зубак ќе биде третиран праведно според законот,
исто како и ти.
Откако ќе признаеш...
Чисто!
Одиме, одиме!
Ќе Ве изнесеме.
Тргај се!
Не! Не!
Не!
Каде сме?
ВЕРНАМ НАДВОР
Што...? Каде одиме? Каде ме водите?
Ќе летаме? Ќе летаме некаде?
ХОТЕЛ
Излезете веднаш! -Одиме!
Одиме!
Оди, оди! -Тргнете се.
Оди, оди.
Тргнете се веднаш! -Оди.
Оди!
Добро си? Дали си повредена? -Не.
Како...? Што...?
Каде сме? -Не знам.
Американците се. Американците се. Знам.
Ништо не им кажав. Не те изневерив.
Не! Херберт! Херберт! -Елена! Елена!
Херберт! Херберт! Не!
Што?
Добро.
Добро. Многу се извинувам за грубиот превоз.
Добро си, госпоѓо?
Што зборувам. Мора да си исцрпена.
Што е ова?
Сами сме?
Дали сме...? -Еве, те молам, седни.
Дали е готово?
Ако е, барам да ме вратат во палатата.
А ако не е готово, треба да одам во Кина.
Треба да одам во Кина со гаранција против екстрадиција.
Разбираш, да? Веднаш, Емил.
Барам... Ми треба веднаш.
Госпоѓо, те молам. Седни.
Боже, што да речам?
Ми се гади целата работа, што ти направија.
Понижувањето.
Неблагодарноста.
Тоа е несовесно.
Кажи ми што се случува.
Дали сум жива? Мртва? Која е играта овде?
Каде сме?
Граѓанската војна беснее, но никој сè уште не победил.
Неизвесно е.
Бунтовниците добија терен, но меки се на рабовите.
Твоите лојалисти ги држат рудниците, Висовите, поголемиот дел од војската,
но сето тоа е толку флуидно.
Останувам неутрален. Партизацијата е лоша за бизнисот.
Но, можам да видам дека ситуацијата бара чувство на авторитет.
Чувство дека некој вистински е одговорен.
Некој со вештина.
Познато лице.
Точно.
Па...
Тогаш, да не губиме време. Емил, слушај ме.
Не, сега ти слушај ме.
Имаш вештина,
но твоите шанси за долгорочно преживување се бесконечно мали.
Целосно си отсечена. Ти си бебе на санта мраз.
Она што ти треба е амортизација.
Не пријател или видлив сојузник сам по себе,
туку добра, силна пара за да го запреш срањево.
Да. Кина.
Не, не. Сега си премногу опасна за нив.
Освен тоа, гледам каква опасност претставуваат во регионот.
Гледаш? -Да.
А и ти треба да го видиш тоа.
Западот би поздравил некој што ќе биде насип во регионот.
Некој што ќе биде остар со Кина.
Со нашите ресурси и нашиот новооткриен кобалт...
Не, не. Не им верувам.
Пресвртите не се невообичаени.
Не јавно, се разбира,
туку онаму каде што се случуваат овие работи, во темница.
Мала материјална поддршка ќе ти доаѓа низ задни канали,
да им помогне на воените напори.
И тивко, приоритетите се менуваат, санкциите се олеснуваат.
Новата Бела куќа се смирува,
и одеднаш се враќаме на старата врска.
Што мислиш, Џудит?
Ќе ѝ одговара на новата администрација?
Остварливо е.
Ако видиме промени и уверувања.
Да, промени.
Што мислиш, Елена?
Можеби засега ќе застанеме тука. Ќе прекинеме, но ти благодариме.
Прво ќе се освежиш, па ќе разговараме за следните чекори.
Овде е безбедно. Безбедни соби.
Чист воздух.
Има само уште едно последно нешто, госпоѓо.
Ќе мора да си оди, се разбира.
Кој? -Не оди, вие двајца.
Твојата неволја започна со него, и мора да заврши со него.
Сигурен сум дека знаеш.
А што ако се противам?
О, секако.
Мора да правиш како што сакаш.
Ти ја имаш контролата овде.
Како и да е, оди освежи се.
Помири се со тоа.
А потоа ќе стабилизираме сѐ.
Што се случува, Елена?
Херберт, седни... Седни, те молам.
Кажи ми што се случува.
Тие...
Херберт, Американците со Бартос
дојдоа да ни ја земат земјата,
и сакаат да клекнам и бидам нивното лице.
Што им кажа?
Љубов моја, јас... -Елена, не се преправај со мене.
Не, не.
Што се договоривте? -Ништо. Ништо.
Ништо не се договорив.
Не можат да нѐ разделат. Не можат, нели?
Херберт, кажи. Кажи.
Не можат да нѐ разделат.
Точно. Така е, а јас имам план.
Ќе се бориме против нив.
Ќе се бориме против нив до смрт, јас и ти, заедно.
Да, прво ќе играме како што ни свират, но само некое време.
А после, кога ќе го свртат грбот,
ќе предизвикаме контранапад од нашиот народ.
И ќе го затвориме Бартос за неговите злодела и ќе му го земеме богатството
и ќе го прераспределиме на сиромашните.
А потоа...
Потоа ќе градиме.
Сѐ ќе изградиме повторно.
Од нашата земја.
Јас и ти заедно, ќе го направиме тоа. И нашите соништа ќе продолжат засекогаш.
Херберт.
Ќе се борам против нив до смрт.
Да.
Те сакам.
Сигурно си уморен.
Да. Беше тешко.
Сега можеш да спиеш, љубов моја.
Знам.
Ќе спиеме и ќе сонуваме.
И ќе направиме сето ова да исчезне.
Што е?
Не знам. Само...
целиот труд што е потребен за да остариш.
Сите тие години.
А потоа, еден ден...
најлошите стравови ти доаѓаат и...
сѐ уште си истото дете.
Херберт?
Мило ми е што дојде со мене.
И мене.
Ми беше потребен.
Навистина.
Исто како што рече кога се запознавме.
“Наменети еден за друг“.
Се плашам.
Немој.
Јас сум тука.
Повели, љубов моја.
Благодарам.
Карла сакаше да провери.
Дали сè уште сакаш лосос вечерва? Да?
Да, добро.
Прекрасна, сочна дамо.
Твојот деветти Ден на победата.
Боже. Какви години.
Да, знам.
Сепак, можам да кажам дека изгледаш многу силна, љубов моја.
Благодарам.
Не, навистина.
Со оглед на, знаеш...
Што?
Тешкиот период.
Ужасна година.
Да.
Сепак, понекогаш се прашувам.
Што мислиш, за што беше сето тоа?
Сето...
Сето тоа?
Претпоставувам малку се колебав.
Добро.
Љубени мои.
Каква славна вечер.
Ме радува што ми се придруживте во прославата на Денот на победата.
Но, да размислиме за момент на патот што нѐ доведе овде.
Нашата љубов, како што се сеќавате, беше ставена на тест.
Нашата вера во нашиот начин на живот беше речиси доведена до работ.
Сега ги знаеме силите на темнината кои нѐ доведоа до таа точка.
Кеплингер и радикалната левица.
Корумпираната служба за безбедност.
И, се разбира, кинеската закана,
која и сега настојува да ја прегази Европа со нивната тоталитарна економија
и нивната канцерогена 5Г технологија.
И да, дури и луѓе во мојата влада.
Поединци кои ги ценев.
Поединци кои тврдеа дека ги сакаат најдобрите интереси за работните луѓе,
но на кои, сепак, не требаше да им се верува.
Благодарна сум што успеав да ја видам нивната вистинска природа
пред да биде предоцна
и пред да застраниме кон катастрофа.
Но, сега стоиме на почетокот на новата ера.
Нова Европа.
Оттука можеме да погледнеме наназад на нашите минати поделби и превирања
не како грешки туку како можности за учење,
можности за исцелување и за раст.
Мојата најдлабока чест останува да ве поведам на ова патешествие.
Јас сум никој и ништо без сите вас.
Бидејќи сето она што сум, сум преку вас.
И затоа, ве благословувам сите.
И ја благословувам нашата љубов.
Засекогаш.
Те сакам!
Превод: Sandra Avrosievska