Gryzienie nie musi oznaczać agresji.
Sny o gryzieniu...
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
...bywają przejawem pragnienia bliskości.
Gryzłem jej palce naprawdę mocno.
- Odgryzałem. - Nie.
Marina jest interpretatorką snów
- i twierdzi, że gryzienie to metafora. - Właśnie.
Gryząc jej rękę, nie chcesz ranić, lecz budować zaufanie.
Elena się nie boi?
- Jest przerażona. - Również całkiem normalne.
Zaprogramowano cię, byś utożsamiał miłość z bólem.
Sny są bezpieczną przestrzenią, gdzie to przepracowujesz.
Tak.
- Możliwe. - Świetnie.
Zadanie domowe: skup się na tym, co rzeczywiście rani Elenę.
Weź jej rękę do ust, ale nie gryź.
Pamiętaj, że przy niej możesz być bezbronny,
a jednocześnie chcesz ją chronić.
W ten sposób uruchomisz senne sprzężenie zwrotne.
Dobrze?
Doskonale.
Nie gryź...
Nie ugryzłeś!
Brawo.
Nie ugryzłeś.
Nie.
Najdroższy...
Przecudownie.
A teraz co?
Pewnie Wzgórza Kerbalskie.
Nadciągają.
Nie pytam o rebeliantów,
lecz o ciebie.
Co się dzieje?
- To, co mi mówił... - Kto?
Keplinger? Jebać to.
Nie żyje.
Znowu to zrobiłem.
Co?
Skrzywdziłem człowieka, żebyś mnie kochała.
Herbercie...
Był kutasem pierwszej wody,
który powiedziałby wszystko, żeby cię przekabacić.
Mam propozycję.
Ty będziesz sobą, a ja sobą.
Dwójka wariatów, którzy pasują jak ulał.
Wspaniałe.
W zasadzie...
Czas wybrać świątecznego karpia.
No, proszę... Kompletny obłęd.
Byłam niezła w wybieraniu ryby.
Ogłuszałam je tłuczkiem. Herbercie?
Przepraszam.
Ten.
Może w tym roku wbrew tradycji zamkniemy okno.
- A Dzieciątko Jezus? - Jakoś się wśliźnie.
- Nasi. - Z pewnością. Agnes?
Muzyka!
Usiądź przy mnie.
To takie śmieszne Boże Narodzenie. Nie będziemy wychodzić,
bo na zewnątrz jest głośno i trochę niebezpiecznie.
Zostaniemy w Pałacu, a Herbert nas obroni.
Rodzinne zdjęcie!
Otóż to.
Właśnie.
Uśmiechamy się.
Szczęśliwe buzie.
ODLEGŁOŚĆ REBELIANTÓW OD PAŁACU: 23 KM
REŻIM
- Słyszałaś o Antonie? - Którym?
Sous-chef, nerwowy szalociarz.
- W nocy zniknął. - Bo mielił, kurwa, ozorem.
- Berger zwiał z żoną do Helsinek. - Berger?
Cholera.
- Lotnisko jest zamknięte. - To minister transportu. Były.
Czyje to?!
Moje.
Nie mogę wrócić do domu.
Wzgórza Kerbalskie.
Znajdziesz inne rozwiązanie.
To nie jurta.
Słuchajcie!
Wszyscy jesteśmy zmęczeni i przestraszeni,
ale kłopoty zostawiamy w domu.
Jeśli domu już nie ma, to w wojennej kurzawie.
Na co czekamy?
Na "Cyrulika sewilskiego" jak w 1992.
Żartuję.
Nie będzie puczu.
Nie wychylaj się.
Do roboty!
Musimy rozważyć nasze opcje.
Rebelianci wkroczą lada dzień.
- Słucham. - Wierzę w lojalność.
- Nie ma o czym rozmawiać. - Ocknij się!
Wejście do piramidy się zamyka,
a my ugrzęźniemy tu z ochujałą faraonką.
Pokładam wiarę w panią kanclerz. Nie dam się wciągnąć w parszywe spiski.
W powietrzu czuć swąd fosforu, głupcze!
Szalenie Szczęśliwych Świąt.
Powinniśmy omówić dramatyzm naszego położenia.
- Gadaj z Eleną. - Próbowałem.
Jest pan człowiekiem rozsądnym. Niech pan jej otworzy oczy.
Widzę nowe twarze.
- Bo zdrajcy uciekli. - Zgadza się.
Anna Grebetz, minister mieszkalnictwa, zastąpiła zdrajcę Moetsa.
Leo Huber, były minister służby cywilnej i sportu,
objął tekę ministra obrony po zdrajcy Morosie.
Tegoroczne dekoracje
są wyjątkowo czarowne.
Posłuchajmy nowego ministra obrony.
Wesołych Świąt.
Jak pani wie,
Armia Westgate zajęła kilka okręgów wokół stolicy.
Próby zdławienia oporu podwoiły liczebność jej szeregów
oraz gniew rebeliantów.
Liczba ofiar wśród ludności cywilnej zbliża się do 13 000.
Trwają przerwy w dostawach prądu oraz strajk handlowców.
Czekamy na posiłki z Pogórza,
ale buntownicy okrążają Pałac.
Ich popularność rośnie,
a kraj ogarnęła wojna domowa.
Ponieważ wielu przedstawicieli elit uciekło do Chin albo Brunei,
Służba Bezpieczeństwa radzi, by panią relokować,
- dopóki walki nie ustaną. - Nie.
Wykluczone.
Zostanę tutaj, w Pałacu.
- Nie opuszczę rodaków. - Rebelianci z Westgate...
Są karmieni kłamstwami despotów z NATO.
Nie wiedzą, jak źle byłoby im beze mnie.
Biorą moją miłość za pewnik i odpychają mnie.
Wrócą jednak w moje ramiona jak Herbert.
Nie.
Przestań!
Madame?
- Tak? - Według sondaży YouGov,
poparcie dla pani spadło o połowę.
Fejki CIA, ale kontynuuj.
By zatrzymać przy sobie lojalistów,
musi pani przypomnieć narodowi, że jest dla niego najlepszą opcją.
Dlatego przygotowaliśmy "Świąteczny wór Eleny".
- Obrzydliwe. - Niezbyt udane.
Pakiet reform i jednorazowych świadczeń.
Podwyżka emerytur, 6% obniżki czesnego, dopłaty do Internetu
i program racjonowania żywności,
by ludzie nie pomarli z głodu.
W Europie Środkowej nikt z głodu nie umiera.
Nie zamierzam kupować ich miłości.
Trwa samooczyszczanie się państwa.
Niech się toczy własnym rytmem.
- Nie może pani lekceważyć... - Zamknij, kurwa, ryj.
Siadaj!
Słuchajcie.
Nie uciekamy i nie składamy broni.
Zostaniemy i będziemy ją chronić.
Bez niej
nic nie ma sensu!
Jasne?
Dziękuję.
Panie i panowie...
Mamy coraz mniej czasu.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wiem.
Ale co?
W strefie wojny nosisz jebane włoskie mokasyny.
Amerykanie?
- Nie mogę się z tobą pokazywać. - Nie będę patrzył na to,
co robi z twoim synem.
Wykańcza cię, jedyną porządną osobę w Pałacu.
Dwa miejsca w turbośmigłowcu do Francji, w drugi dzień świąt.
Moje uczucia to za słaba motywacja? Zapłacą ci.
Interesuje ich, co wie "Pałacowy duch".
Wiem, że to niebezpieczne, ale inaczej nie uciekniecie.
Odmowy nie przyjmę.
Twoja przygoda z Pałacem się skończyła.
Pakuj się.
Jak powtarzam od miesiąca, informacje wywiadowcze są jednoznaczne.
Według USA, wojna domowa zakończyć się może dwojako:
opuści pani kraj dobrowolnie w zamian za nietykalność
albo zdrajcy przeprowadzą zamach stanu.
Nie mogę. Nie jestem gotowa.
Jesteś. Do tego dążyliśmy.
- Słucha mnie pani? - Tak.
Co mówią Chiny?
Z pozycji filozoficznych są przeciwne zamachom stanu,
ale nie udzielą nam wsparcia w tłumieniu rewolty.
- Nie ocalą nas. - Zadowolony to on nie będzie.
Nie będzie robił kłopotów.
- Nie pozwolisz, żebym się zawahała? - Obiecuję.
Przypominam, że kopalnie kobaltu nie pracują od miesięcy.
Jesteśmy odcięci od dopływu gotówki.
W trzy tygodnie straciliśmy pięć regionalnych stolic.
- Nalegam... - Panie Laskin,
zapomina się pan.
Nie może pan nalegać.
Szepcze mi pan na uszko słodkie głupstwa i znika pośród gardenii.
Pani wybaczy...
Służę krajowi.
Służysz mnie i moim zachciankom.
Jedź do domu, wypij grzańca i raduj się Bożym Narodzeniem.
Spierdalajże.
Tatusiu?
To jest Herbert.
Herbert - tatuś.
Sir.
Pracowaliśmy nad sobą,
mój przyjaciel i ja.
Chcemy ci coś powiedzieć.
Wywiera pan na Elenę zgubny wpływ.
Czas odejść.
Na chwilę.
- Na dobre. - Przecież wiem.
Elena musi się usamodzielnić, na co jej pan nie pozwala.
Odsunie się pan.
Będzie ją pan szanował.
I przestanie kontrolować.
ODLEGŁOŚĆ REBELIANTÓW OD PAŁACU: 19 KM
Ale gruchnęło!
Tutaj jest przytulnie. Wiemy, że nas nie dopadną.
Tak?
Agnes?
Już szósta?
Masz jeszcze 20 minut.
Tymczasem.
- Chyba go nie dotykałeś. - Eleny.
Tak nazwałeś rybę?
Niedługo będzie pływać w śmietanie. Nie przywiązuj się.
Ale nie zjedzą jej, prawda?
Może sprawię ci złotą rybkę.
Chciałbyś?
No więc...
Francuzi. Musimy o nich porozmawiać.
Czasem pachną przepoconą cebulą.
Mają martwe oczy i ubierają się jak kasjerzy w banku.
Czczą martwego karypla, który musiał uciekać z Rosji.
Ale...
robią świetne tarty.
Chciałbyś spróbować?
Chciałbyś.
Na pewno.
Nie kiwnęła palcem.
Nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę,
ale we śnie to ty jesteś wszystkimi i wszystkim.
Tak, tonąłeś,
ale byłeś również Eleną.
I wodą.
Nie, byłem sobą i tonąłem.
Umierałem, a ona miała to gdzieś.
Niemożliwe.
Stałaś na brzegu. Przyglądałaś mi się. Widziałem twoje oczy. Puste!
Spójrz teraz.
Dlaczego nadal się tak czuję?
Jak?
Jakbym był jej bronią, którą w końcu porzuci.
Jestem specjalistką od snów.
Uwierz mi, to był sen zdrowy.
Twoja podświadomość mówi, że Elena chce, byś płynął o własnych siłach.
- Samorealizował się. - To znaczy?
Urzeczywistnił w pełni swój potencjał.
- Prawda? - Tak, tak.
O to mi chodzi.
Pragnę, żebyś rozkwitł.
ODLEGŁOŚC REBELIANTÓW OD PAŁACU: 11,3 KM
ODLEGŁOŚC REBELIANTÓW OD PAŁACU: 10,9 KM
Mamo?
Tak, skarbie?
- Kiedy zabiją Elenę? - Co?!
Moją rybę.
Nie przejmuj się. Miała całkiem niezłe życie.
Zaczyna się.
Jak co roku zapraszamy do Świątecznej Wioski.
Słyszycie śpiew zastępów anielskich? Zapowiadają bożonarodzeniową ucztę.
Świętujcie z lekkim sercem,
mając pewność, że jutro na stole pojawi się karp.
"Niech jedzą karpia"? Wejdzie jak po maśle.
Rebelianci nie pozwolą jej o tym zapomnieć.
- Na szczęście pół kraju nie ma prądu. - Możemy zmienić temat?
"Zejdź na dół", mówiłeś. "Utop smutki w alkoholu".
Gdzie są rebelianci?
Jakieś siedem kilometrów od Pałacu i zmniejszają dystans.
Radosna nowina...
- Drogie rodaczki, drodzy rodacy... - O, Szwajcareczka!
Jak wiecie, po silnym ataku podagry
wziąłem urlop dla poratowania zdrowia w Val d'Anniviers.
Jebany szczęściarz.
Chciałbym przedawkować środki nasenne i rozczulać się nad sobą w Alpach.
...i przebaczenie wobec porywów serca.
Listy, jakie otrzymuję od rodaków, poruszają mnie do głębi.
Mam nadzieję wrócić
i obdarować was miłością jak najszybciej.
Rozpakujemy prezenty?
Jesteś gorszy od Oskara.
Śmiało.
"Smutno nam, że wyjechał pan z kraju. Tęsknimy".
Wrócę.
- "Szybkiego powrotu do zdrowia". - Wielkie nieba!
"Twój, John". To miło, John.
Ty...?
Podoba ci się?
Podoba.
Oczywiście!
Wspaniały przykład tak zwanej sztuki naiwnej.
Czyli podoba?
Opisując sztukę,
nie należy używać takich kategorii.
Doceniam.
Tak.
- Wesołych Świąt. - Tak.
Gdzie go powiesimy?
- Tu? - Najdroższy?
Twoje uczucia do mnie...
nie są na pokaz.
Tutaj lepiej.
- Ale jestem zachwycona. - Serio?
Tak.
Tutaj.
Pora na twój prezent.
Ciężkie.
Oskarze? Oskar!
Jeden z najlepszych na świecie.
Niemiecki.
Oglądałam różne modele, ale ten do mnie przemówił.
Cały ty.
Dzieło sztuki, lecz funkcjonalne.
Niełatwo robić dla ciebie zakupy.
Dziękuję.
Doceniam go.
Mnie zachwycił.
Momencik.
Oskar!
Wracaj do środka!
Co ty wyprawiasz?
- Chcą ją zabić. - Chodź no tu.
Okropne, wiem.
Urodziłeś się w potwornych czasach. Przykro mi.
Jutro wyjedziemy do Francji. Wydostaniemy się stąd.
Wyjedziemy do Francji.
A Elena?
Wrzucaj.
Zaczynam się martwić.
Ponieważ?
Urojenia,
kompletne odklejenie od rzeczywistości...
Moja matka, niech jej zdemenciała dusza spoczywa w pokoju, miewała takie epizody.
Powiedział to.
- Mówisz to. - Skąd!
- Ależ tak. - Co?
"Epizody". Niewypowiadalne.
- Zaburzenia psychiczne. - Od kiedy to czytasz w myślach?
- Chociaż powiedziałbym... - Proszę, kurwa, bardzo.
- Skoro już wyciskamy cytryny. - Wyciskaj sobie dupą.
Kontynuuj.
Nie mówię, żebyśmy to zrobili,
ale można powiedzieć kanclerz,
żeby złożyła urząd.
I ją do tego zmusić.
Mówię, że są opcje.
Kiedy miałoby to nastąpić?
- Nie twierdzę, że nastąpi. - Ależ tak.
Gdyby nastąpiło,
to powiedziałbym, że niezmiernie szybko.
Cholera.
- Mówimy o tym wyłącznie dlatego... - A nie mówimy.
By powstrzymać dalszy rozlew krwi.
- Niszczenie sektora prywatnego. - I dźwignąć gospodarkę z ruin.
- Mówicie to obaj. - A co mówi konstytucja?
O kryzysie zdrowotnym?
- Sam ją, kurwa, napisałeś! - Mówimy, że niedomaga na zdrowiu.
Nie. Pytamy.
W wypadku ostrego epizodu psychotycznego, co trafnie oddaje naszą sytuację,
władza przekazana zostałaby...
nam.
Jak się czujesz?
Daruj sobie ten smutny, teatralny głos.
- Wcale nie teatralny. - Próbujesz mną manipulować.
- Mów normalnie. - Przepraszam.
I przestań przepraszać. W tym rzecz.
Nie bądź taki pokrzywdzony.
Postaram się...
być mniej skrzywdzony.
Dlatego za tobą nie tęsknię.
Jakbym była winna temu, co sobie zrobiłeś,
a nie jestem.
Ty dokonałeś wyboru.
- Nie mnie powinno się za to karać. - Rzeczywiście, najdroższa.
Ale potrzebujesz mnie.
Nie.
Chociaż nie chcesz tego przyznać.
Nie potrzebujesz kogoś równego sobie ani silnego.
Potrzebujesz gorszego mnie, który z radością stoi niżej.
Tak powinno być.
Nie.
Nie wydaje mi się.
Dlaczego zadzwoniłaś?
Żebyś znów nie próbował ze sobą skończyć.
Obiecaj, że tego nie zrobisz.
Powiedz to.
Mów.
Obiecuję.
Dobrze.
Wesołych Świąt.
Do usłyszenia.
Pa, pa.
Co się dzieje?
Zaczynam się denerwować.
- Dlaczego podarowałaś mi pistolet? - Zwykły prezent, nic więcej.
Przysięgnij.
Słucham?
Litości... Już to przerabialiśmy.
Przysięgnij, że nigdy więcej mnie nie opuścisz.
Przysięgnij.
Przysięgam.
Obiecuję,
że cię nie opuszczę.
Nigdy.
Najpierw odstrzelimy wołu.
Jest niebezpieczny.
Władzę wykonawczą przekażemy organowi tymczasowemu,
składającemu się z nas i wybranych przedstawicieli opozycji.
Znajdziemy kanclerza - marionetkę. Niszczarki pójdą w ruch.
Powiemy, że od lat działaliśmy w ruchu oporu wewnątrz sytemu
- i zaczniemy od nowa. - Sam nie wiem...
- Pora przejąć wodze historii. - Może się wywinąć.
- Jest jak kot o dziewięciu żywotach. - Z którego korzysta obecnie?
Okaż, kurwa, szacunek tej wybitnej kobiecie!
- Nie twierdzę, że nie jest wybitna. - Bo jest!
- Co do tego się zgadzamy. - Wybitna.
Wybitna...
O, panna Chybotka.
Z dumą służę przywódczyni, która rozumie potrzeby zwykłych ludzi...
Nic w tej pierdolonej budzie nie działa!
Boże! "Cyrulik sewilski".
To się dzieje naprawdę!
Państwowa jedynka.
Państwowa dwójka.
Państwowa trójka. Kurwa!
Rebelianci z Westgate zajęli gmach telewizji.
Brak sygnału.
Nie szkodzi.
- Chcieli, żebym zwróciła na nich uwagę. - Niedobrze.
Schowaj się.
- Nie strzelać! - Ręce do góry!
- Nie strzelać! - Na kolana!
Na kolana! Ręce na widoku! Ręce!
Jestem tu, żeby chronić kanclerz.
- Nazwisko? - Sierżant Hartl.
Otoczyliśmy Pałac potrójnym pierścieniem, zgodnie z pańskimi zaleceniami.
Wstań.
- Co z łącznością? - Rebelianci przecięli linie telefoniczne.
Gwardziści mają być przy każdych drzwiach.
- Gdzie Laskin i ministrowie? - Dowiem się.
Idź.
Nie tknęliby mnie.
- Muszą zobaczyć... - Posłuchaj.
Nienawidzą cię i chcą zabić.
Ruchy!
Tutaj.
Nielegalny gabinet Vernham został rozwiązany.
Rządem tymczasowym jest Armia Westgate.
Pierdolona hołota!
Kanclerz nie uniknie kary.
Czym strzelają? Kapustą?
Ministrowie.
Byli w dyskotece. Spędzili tam całą noc.
Nielojalność wspieranych przez Zachód demonów
jest niepojętna.
Gdzie Laskin?
Przepadł.
Podejrzewamy, że zbiegł.
- Uciekajmy do Pałacu Letniego. - Zajęty przez rebeliantów.
Przemówię do nich z balkonu.
Zobaczą, że nadal tu jestem.
- Za duże ryzyko. - Ja się nie boję.
Jeżeli zabezpieczymy balkon i nadamy przemówienie,
- może zmienimy bieg wypadków. - Bandziory z telewizji
nie będą negocjować.
- Sama się zabiję. - Eleno...
Życzą mi śmierci, więc wezmę i umrę.
Albo nie.
- Nikt by tego nie chciał. - Nigdy.
Wykluczone.
Co proponujesz, najdroższy?
Dzisiaj
złożę urząd kanclerza.
I natychmiast
zaprzysięgniemy mojego następcę.
Jest jeden kandydat.
Potomek Zapomnianego.
Nie.
No tak. Oczywiście.
Radzi sobie w sondażach.
Żołnierz z Westgate, reformator, świeża krew.
- Na pewno tego chcesz? - Na pewno.
Jak by to...
- Na posiedzeniu niejawnym. - Właśnie.
Przepchniemy go zwykłą większością głosów.
Fantastycznie!
Od dawna żywię głęboki szacunek dla przyszłego kanclerza Zubaka.
Będę zaszczycony, mogąc do pana dołączyć.
- A ty? - To będzie twój kraj.
Wszystkie twoje marzenia i reformy dla ludu pracującego...
Zdołasz je urzeczywistnić. Rozumiesz? Zrobimy to dzisiaj.
- Tak. - Zgadzasz się?
Dla mnie.
Jasne.
Pewnie.
Panowie? Czas na orędzie.
Elena wygłosi pożegnalną mowę w mediach społecznościowych.
Tuż po jej wystąpieniu
zostanie pan przewieziony z Pałacu do parlamentu.
Tam złoży pan ślubowanie na wierność konstytucji
i ogłosi utworzenie nowego rządu.
Rodacy i rodaczki. Wesołych Świąt. W ten uroczysty wieczór
mam zaszczyt zakomunikować wam coś ważnego.
Herbercie?
Poradzisz sobie.
Do tego dążyliśmy.
Czujesz?
Chyba.
Ponowne narodziny. Jak w twoim śnie.
Pamiętasz?
Zaczęło się.
Będę nad tobą czuwała.
Jesteśmy gotowi.
- Pięć, cztery... - Czekaj.
- Już? - Tak.
Rodacy i rodaczki. Wesołych Świąt.
W ten uroczysty wigilijny wieczór
mam zaszczyt zakomunikować wam coś ważnego.
Najpierw krótka powtórka z historii.
Odkąd wzięłam na barki ciężar służby narodowi,
kraj rozkwitł.
Alfabetyzacja wynosi dziś 97%. PKB na mieszkańca wzrosło trzykrotnie.
Zjednoczyliśmy się także
z fabańskimi braćmi.
To jednak nie wszystko.
Popełniałam błędy.
Nie zawsze przestrzegałam własnych standardów.
Dziś chciałabym...
to naprawić.
Ze skutkiem natychmiastowym...
Mimo sukcesów takich jak wzrost zatrudnienia kobiet o 37%.
Dzisiaj...
Chciałabym ogłosić...
zmiany.
Nastąpią bardzo istotne zmiany.
Wkrótce.
Już niedługo.
Dziś...
- Wdarli się! - Co?
Są na terenie Pałacu.
Nie. Jak to?
Idziemy. Przykryj ją czymś.
- Będę cię osłaniał. - Co? Zaraz...
Trzymaj się z tyłu.
- Ruszaj się! - Piętro dziewiąte - czysto?
Piętro dziesiąte - czysto?
Co się dzieje?
Ja pierdolę!
Tatusiu... Błagam!
Pierwsza Dywizja, zgłoś się.
Co jest grane?
Schowaj się za mną.
- Nic nie widzę. - Tutaj.
Migiem!
O nie, nie.
Przyprowadziliśmy kanclerz.
Nie kanclerz, tylko jakąś pierdoloną babę.
- Wpuśćcie ją! - Zamykaj!
Nie mogę...
Wysiadka.
Żegnaj, wariatko!
W porządku?
Nie strzelać! To kapral.
Z drogi!
Biegnij!
- Zapomnieliśmy o Oskarze. - Nie możemy zawrócić.
Szybciej.
Tekst polski: Agnieszka Rostkowska