TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ...
Umiłowani,
byłam zmęczona, pogrążona w letargu, przygnieciona presją współczesności,
aż poznałam odwieczną moc ziemniaka.
Dzięki zdrowotnym właściwościom jego oparów
czuję się dziś zdrowa, szczęśliwa i silna jak nigdy.
Po konsultacji ze specjalistami od medycyny ludowej
oczyściłam ciało z toksyn i odmieniłam swoje życie.
Dziś ściany Pałacu przenika świeża bryza.
Podążcie w nasze ślady i pozwólcie, by skarby ukochanej ojczyzny
napełniły was siłą i pewnością siebie.
Gruba ryba!
To znaczy „główny doradca ds. bezpieczeństwa i higieny”.
Sześć lat medycyny, żeby gotować pyry...
Przynajmniej przestała fiksować na punkcie pleśni.
- Nastroje? - Ludzie popierają Elenę.
Chcą, żeby Ameryka dostała w ryj.
Niech twoim celem będzie szlachetny umysł.
Sprzątnij to gówno.
Nierówno pod sufitem. Przez Elenę.
- Biedny rzeźnik... - Żebyś wiedział.
Pyry!
Tabletki dla małego.
- Ile ci wiszę? - Spierdalaj, kiciu.
Biały Dom jest zaniepokojony agresywną retoryką kanclerz Vernham.
Podobno odwiedzi ją Judith Holt,
przewodnicząca Komisji Stosunków z Zagranicą,
podczas swojej wizyty w regionie.
Dla rolników zbyt fikuśne?
Przyjedzie mulica.
Przewodnicząca jakieś pierdolonej komisji senackiej.
Nie prezydent ani wiceprezydent.
Zwykła zbożojebczyni z amerykańskiego zadupia.
- To prestiżowe gremium. - Dla znudzonych kur domowych.
Tamta.
- Nie martwisz się? - Czym?
Od kilku tygodni dogryzasz Zachodowi.
Nie myślisz o reperkusjach?
Mieliby cię zaatakować w jacuzzi dronem?
Boję się o relacje gospodarcze z Europą i Ameryką.
I o naszych przyjaciół: Laurenta i Carlę, Buscombe'a...
Przyjaciele zostaną. Zdrajcy pierzchną.
Prezydent daje do zrozumienia, że chciałby normalizacji stosunków
z naszym dotąd lojalnym sojusznikiem i kluczowym partnerem handlowym.
Pytanie, co zrobi kanclerz Vernham.
Poparcie wynosi 75% i jest najwyższe od czterech lat,
ale moi ludzie wyczuwają podenerwowanie w sektorze prywatnym
od zerwania rozmów w sprawie spółki kobaltowej.
Niektórzy się zastanawiają, czy nowa, konfrontacyjna postawa...
Sama pokroję.
Oczywiście.
Dziękujemy. To na razie wystarczy.
Zanim zapomnę, ludzie skarżą się na zapach.
To znaczy?
Że cuchnie tu w jak irlandzkim burdelu.
Peszek! Ziemniaczane opary oczyszczają.
Herbert wypłukał ze mnie zachodni szajs
i nareszcie mogę oddychać.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się czujemy? - Doskonale.
Zabawiliśmy się wczoraj, prawda?
Owszem.
Co robiliśmy, o wyrośnięty?
Biegaliśmy po polach i wyliśmy do księżyca.
No, kurwa, raczej.
- Wyborne harce. - No, kurwa, raczej.
Ciekawe, gdzie udamy się dzisiaj.
- Dokąd zechcemy. - Właśnie.
Rodzima czarna rzepa.
Pokaż.
Brązowawo...
- Musztarda temu zaradzi. - Śmiało.
Machnij mi porządny oklep.
Jak pan wie, oboje mamy dyplom lekarza.
O pańskich metodach jednak nie słyszałem.
- Matka mnie nauczyła. - Medycyna ludowa, prawda?
Jedyna skuteczna.
Upierałbym się, że aspiryna i chemia też sporadycznie pomagają.
Reżim
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Skarbie! - Oskarku...
- W porządku? - Tak.
Pan Bartos zjawi się w południe na festynie hodowców buraków.
- Przyślij go do mnie. - Naturalnie.
Nowa antypadaczkowa terapia czyni cuda.
- Jest w świetnej formie. - Ani jednego ataku.
Nasz synek potrzebował medycyny ludowej,
nie wymyślnych zachodnich pigułek.
- Fascynujące. - Owszem.
Czarna rzepa. Otwórz buzię.
Chrup, chrup...
Patrz, jak się, kurwa, puszy.
To nie jest jej pierwsze zauroczenie.
Jak miał na imię ostatni mierniczy? Sebastian.
Wyleciał, bo przy jedzeniu strzykała mu szczęka.
W tym wypadku to coś więcej.
- Jak to rozegramy? - Cierpliwością.
- Bartos postawi ją do pionu. - Będzie próbował.
Bez umowy kobaltowej jego zyski pójdą się jebać.
Kobieta!
Waży się przyszłość naszych stosunków, a oni wysyłają pierdoloną kobietę.
Poznałem senator Holt. Rozsądna jak na Amerykankę.
Nie chcą, żeby do kobaltu dorwali się Chińczycy.
USA to niewydolne, barbarzyńskie państwo. Ale zawsze cię wspierali.
Obłaskawiali tandetną blondynę z tandetnego kraju.
Przyjaźnimy się i współpracujemy od lat. Jesteś twarda, inteligentna
i wiesz, co robić, żebyśmy wyszli na swoje.
Na tym polega twoja magia.
Napar z nagietka...
Powiedz, co ci leży na wątrobie. Martwisz się o swoją kabzę, chytrusie?
Twoją. Naszą. Jeśli nałożą sankcje...
- Nie nałożą. - Czyżby?
Jesteśmy małym krajem.
Przypominamy myszy w wannie. Odrobina wody i toniemy.
Chociaż nie musisz klękać,
weźmiesz udział w rozgrywce.
Nie będą mnie kopać jak psa.
Nie przerwę jednak łańcuchów dostaw. To chciałeś usłyszeć?
Dziękuję. Ulżyło mi.
Weź sobie gołąbka, grubciu.
- Na co to? - Nagietek pobudza mięśnie.
Niech nie ważą się spać.
Nie jesteśmy myszami.
Bez obaw.
Tak załatwia się te sprawy.
Humor Elenie dopisuje.
Swojskość dobrze jej zrobiła.
Przynajmniej jako akcent.
Brawo!
Gratuluję naszym umiłowanym hodowcom buraków
obfitych zbiorów.
Oto i on! Pierwszy tegoroczny burak!
Ależ dystyngowanie... Oklaskujemy bulwę.
- Pchaj! - Pcham!
- Postaraj się. - Pcham.
- Nie, kurwa. - Pcham!
Mocniej! Widzisz?
Pchamy się nawzajem.
Mocniej!
Jeszcze!
Co się ze mną dzieje?
- Coś dobrego. - Dlaczego wymiotuję?
- Wydostaje się na zewnątrz. - Ale co?
- Trucizna. - Co?
Siedzi w tobie od lat. Pałacowy szajs.
Jak to pieprzenie o myszach w wannie.
Chłonęłaś ją. Teraz się jej pozbywasz.
Wydalasz toksyny.
- Uważasz, że za słabo się maluję? - Myślę, że ci się spodoba.
Zamknij oczy.
Będziesz bardziej wyrafinowana.
Jak dziwka?
Lenny? Zanadto się forsujesz.
Nie wiemy, kim jest Zubak. To, co zrobił demonstrantom...
Nicky...
Od lat nie czułam się tak dobrze.
W zasadzie, najdroższa...
Nie to, że liczę,
ale od naszego ostatniego zbliżenia
minął prawie rok.
Skoro czujesz się lepiej, może byśmy jakoś wkrótce spróbowali?
Dobranoc.
- Musimy spotykać się tutaj? - Nie podoba się? Całkiem wenerycznie.
Przepraszam, że tyle to trwało. Stan archiwów w Westgate jest opłakany.
Streszczajmy się i bądźmy dyskretni.
- Święte słowa. - Kim jest i czego chce?
Typowy prowincjonalny przypadek.
Nieobecny ojciec, kłopoty z nauką, opóźnienia rozwojowe.
Koledzy zaczęli się nad nim znęcać. Nie pozostał dłużny. Bił mocniej.
Wiejska dyscyplina, samookaleczenia, czyli standard.
Do incydentu z matką.
O czym mowa?
Tak kapral Zubak urządził swoją matkę jako czternastolatek.
Pytana, dlaczego to zrobił, odpowiedziała:
„Nie mam pojęcia”.
No tak.
Odpokutował, zaciągnął się do wojska i znów kipiał agresją.
Dlatego nie awansował powyżej kaprala. W kopalni numer pięć
otworzył ogień jako pierwszy.
Przez niego zginęło dwunastu górników.
Tym razem całkiem zeschizował. Chciał się zabić.
- I wtedy ona zebrała go z podłogi. - Co wie Elena?
To, co ustaliliśmy, zanim go ściągnęła.
Spójrzmy, kurwa, prawdzie w oczy.
Po śmierci starego zaczęła się dystansować.
Najpierw była ostra mykofobia, a teraz maślane oczy do King Konga.
Grzeczniej, kutasie.
Przypominam, że zapuszkowała Goin i Kershawa.
Kto będzie następny? Cały holding? Czyli my wszyscy.
Tak dłużej być nie może.
A może znów przelotnie się zadurzyła?
Platonicznie, rzecz jasna.
Pan zna ją najlepiej. Jesteśmy w opałach?
Łączy ich swoista więź.
Atak starymi brudami tylko ją do niego zbliży.
Niestety.
By mu zaszkodzić, trzeba czegoś drastycznego i aktualnego.
Jak możecie tu wytrzymać?
Mrużąc oczy i oddychając przez usta. Da się inaczej?
Twoim celem musi być szlachetny umysł.
Mocniej!
- Co tam? - Olej z kaszalota, o który prosiłeś.
- Na... - Skórę.
Dlaczego zniszczyłeś zagłówek?
- Co ty wyprawiasz? - Nic.
- Gówno prawda. - Grzeczniej.
Cicho, pajacu.
Nie boję się ciebie. Opatrzmy cię.
Nie jestem twoją niańką. Zajmij się sobą, a nie moim synem.
- Wszystko gra. - Krwawisz jak zarżnięty wieprz.
- Po co się okaleczasz? - Nie wiem.
- Nie przeszkadza mi to. - Mnie przeszkadza.
To mi służy.
Wstydziłbyś się. I nie poczujesz się lepiej.
Do góry.
Muszę.
Należy mi się.
Nie mów Elenie.
Przed tobą długa droga.
Znajdź odpowiednich towarzyszy podróży.
Panno Agnes! Jak się pani miewa?
Dobrze.
- Wszystko w porządku? - W najlepszym.
Cieszymy się, że synek kwitnie bez nowoczesnych farmaceutyków.
- Niezwykłe! - Czym mogę panu służyć?
Żadnych środków antypadaczkowych ani fenytoiny... Czarna rzepa
wyleczyła małego z epilepsji. Cud!
Kanclerz jest zachwycona. A my to lubimy.
- Owszem. - Nie pokazujemy jej szpetnej prawdy.
Kochaś dostarcza pani tabletki.
Wiemy. Nie szkodzi.
Ręka rękę myje.
AMERYKAŃSKI GOŚĆ SIĘ NIE POZBIERA
Dobrze się czujesz?
Tak.
Coś cię trapi.
Zauważyłaś,
że nasze ostatnie sny są nieco inne?
W sensie?
Pikantniejsze.
Rzeczywiście.
Czasem naprawdę pikantne.
Lubię pikanterię.
Pikantne jest ponętne.
No tak.
Oto i Miss Ameryki.
I nasz przyjaciel, pan Bartos, który chce się nachapać.
- Witamy. Nicholas Vernham. - Miło mi. Judith.
Dziękuję za gościnę. Niesamowite miejsce.
Kanclerz już czeka.
Nareszcie.
- Witamy. - Cudownie panią poznać.
- Zakwaterowanie pani odpowiada? - Zatrzymaliśmy się w Bartos Imperial.
Elegancko.
Uwielbiam ten kolor.
Byle nie poplamić krwią...
- Żart. - Zrobimy to w białych rękawiczkach.
Usiądźmy.
- Jesteśmy bardzo zajęci? - Tak.
Robię miniobjazd po regionie, ale wizyta u pani jest priorytetem.
Mówię o prezydencie. Nie pofatygował się.
Nie jestem oficjalną wysłanniczką Białego Domu,
lecz dla niego to również priorytet.
Droczę się. To dopuszczalne?
No pewnie.
Węszyła pani wokół Korytarza Fabańskiego?
W końcu znajduje się w regionie. Pragniemy, by wszystkim się wiodło.
Nie wątpię.
Do rzeczy.
Myślę, z czym zgodziłby się prezydent, że czas na szczerą rozmowę.
Chcielibyśmy naprawić nasze stosunki.
Łączyło nas ścisłe partnerstwo. Kibicujemy pani.
Silna przywódczyni wspiera społeczeństwo obywatelskie
i stawia opór Chinom.
Jesteśmy zachwyceni. Szkoda by to zaprzepaścić
wskutek nieporozumienia.
Sądzi pani, że nastąpiło nieporozumienie?
Ostatnie komunikaty były dość obcesowe.
Ale bierzemy odpowiedzialność za naszą rolę w bieżących kłopotach.
Kłopotach?
To nie kłopoty,
lecz pertraktacje.
Nasz kraj wywiązywał się z umowy wzorowo.
- Rozumiem. - Wydobywaliście nasze surowce za grosze.
Mieliście nasze wsparcie logistyczne podczas wojen na Bliskim Wschodzie.
Przekazaliśmy wam setki teczek rosyjskich cyberterrorystów.
Zrezygnowaliśmy ze współpracy z Chinami. CIA organizowało swoje tajne więzienia
na naszej ziemi.
Latami kazaliście nam pałaszować gówno ze smakiem.
Były też spore inwestycje.
I cierpliwość, jeśli chodzi o swobody obywatelskie i wolność prasy...
To nie sprzeczka ani konfrontacja.
Po prostu mówimy, jak jest.
Myślę, że się rozumiemy.
Dlatego proponujemy coś na kształt resetu.
- Resetu? - Większą równość.
- Podobno tego pragnie prezydent. - Czyżby? Pchniemy mu esa?
Pragnie tego.
Z czym by się to wiązało?
Przede wszystkim z większym dostępem
do prezydenta oraz instrumentów finansowych.
Ze zniesieniem ograniczeń w eksporcie.
Ponownym otwarciem amerykańskiej szkoły w stolicy.
I pomocą, którą powinniśmy byli zaoferować dawno temu,
pełnym członkostwem w NATO.
Wsparciem w kontaktach z Unią oraz Schengen.
Zmieniłoby się wszystko. Chcielibyśmy to zobaczyć.
Wierzymy w to partnerstwo.
Proszę się zastanowić,
czy jesteście gotowi zrobić ten krok z nami.
Nie zamierzamy podważać pani pozycji w regionie, ale ją wzmocnić.
Jest pani wizjonerką.
Powinniśmy wrócić do projektu kobaltowego.
- Warunki były nie do zaakceptowania. - Pełna zgoda.
- Ale niech pani to przemyśli. - Zasługujemy na szacunek.
Chcemy, byście czuli się nam równi.
Chińskie wpływy w Europie to zagrożenie dla wolności.
Potrzebne nam wasze wsparcie.
A Korytarz Fabański?
Wiemy, że ma dla was ogromne znaczenie dziejowe.
Rozmowy o ponownym przyłączeniu Korytarza nie odbędziemy jednak w tej sali.
W przyszłości może się pojawić okazja.
Najpierw musicie zademonstrować swoją wiarygodność.
Solidność.
Prosimy, by była pani szczera i konsekwentna jak my.
Oraz ponownie bardziej elastyczna.
Z tego powodu USA wspierały pani kampanię.
Mogliśmy pani ufać.
Cześć.
Przepraszam...
Na czym stanęło?
Mam wrażenie, że brakuje tu tlenu.
- Możliwe. - Zwiedźmy Pałac.
- Jest co oglądać. - Teraz?
- Jak sobie pani życzy. - Życzę sobie.
Szybka przebieżka.
- Nasza Mała Aleksandria. - Nie taka mała.
Masa skarbów.
„Anatomia” Mondino de' Luzziego, pierwsze wydanie.
Rarytas!
- Była pani... - Lekarką.
Właśnie.
A to był hotel.
Słucham?
Pałac był hotelem.
„Metropole”. Zanim go skonfiskowałam.
Raz nocowała tu Greta Garbo. Nadal jest znana w Ameryce?
- Zdecydowanie. - Co za ulga...
Przejdźmy do pokoju muzycznego.
- Mój ochroniarz... - Tak, łatwo się tu zgubić.
- Dogoni nas. Wszystko w porządku? - Oczywiście, ale może...
Lubi pani muzykę?
Tak, lubię.
Pokój muzyczny na pewno się pani spodoba.
Telefon! Chwileczkę.
Czy pani...
Dołączyłabym...
do kanclerz.
Tamtędy pani nie wyjdzie.
OK.
- A tędy? - Nie.
Dobra.
Kapuję.
Proszę posłuchać.
- Słucha pani? - Kurwa!
Muszę znaleźć...
- Boi się pani? - Nie.
Jakie to uczucie nie mieć kontroli?
Proszę...
Nie będziecie nas dłużej kontrolować.
Jedziemy na lotnisko.
Nie wstępujemy do hotelu.
- W porządku? - W żadnym, kurwa, wypadku.
- Porozmawiam z nią. - Dobrze.
Jedźmy już.
- To było... - Tak.
- Słyszałeś mnie? - Tak.
- W głowie? - Tak.
- Kazałam ci to zrobić. - Słyszałem.
- Co teraz? - A czego byś chciała?
Więcej.
- Najpierw musisz się tego pozbyć. - Tak.
- Trucizny. - Pozbędę się.
- Do podszewki. - Właśnie.
Każdego, kto nas skrzywdził. Zaczynając od spaślucha Bartosa.
Niech się udławią swoim złotem.
- Możemy to zrobić. - Musimy. By wyjść na prostą.
KWIATY ZŁA
- W porządku? - Owszem.
Za tobą ciężki dzień. Pewnie padasz z nóg.
Jebać to.
Zrobimy tak.
- Teraz cię przerucham. - Naprawdę?
Sama wszystko załatwię.
Nowa zabawka?
Oskar?
Nowa gra?
Gotowe.
Oskar?
Jestem spóźniona.
- Nie chcę. - Chcesz.
- Nie! Znudziły mi się. - Musisz.
Dobra.
Świetnie.
Powiedz mi, jeśli się źle poczujesz.
Spójrz na mnie.
„Trzeba zadać sobie pytanie...”.
Dziękuję. Gdzie nasz synek?
Pochłonięty nową zabawką?
- Tak. - Zasłużył na niespodziankę.
Porozpieszczasz go następnym razem. W końcu ty wypchnęłaś go na świat.
- Dziękuję. - Urodziłabym sama,
gdyby lekarze się zgodzili, ale to tyłozgięcie szyjki macicy...
- Teraz już za późno. - Pan Bartos jest w drodze.
Doskonale.
Niech pan siada.
Oczywiście.
- Co właściwie... - Proszę usiąść.
Chcielibyśmy omówić problem.
- Problem, pani kanclerz? - Problem.
Wie pan, o jaki problem chodzi. Słuchamy.
A nieco konkretniej?
Niech pan nie udaje.
Nie jestem pańskim udziałowcem, amerykańskim klientem
ani partnerem biznesowym.
Jestem duchem pańskiego sumienia.
Myśli pan, że podoba się nam ten żenujący spektakl?
Pani kanclerz!
Jest pan najbogatszym człowiekiem w kraju.
A co ja tu widzę?
Niewypłacone pensje w trzech kopalniach kobaltu,
nieuiszczone kary administracyjne, łapówki za koncesje...
Proszę patrzeć na mnie. Gawędzimy.
- Nie zdawałem sobie sprawy... - Nie wie pan, co się dzieje w firmie?
Oczywiście, że wiem. Skąd pani bierze te informacje?
Czytam z kartki.
Zerknie pan?
Nie mamy tu miejsca na termity.
Odpowiedzialni za wykroczenia trafią za kratki.
Ale wszystko działo się pod pańskim nosem
i pan temu nie zapobiegł.
Co mamy z panem zrobić?
- Muszę przeanalizować... - Nie przeprosi pan?
Naturalnie. Przepraszam, pani kanclerz.
Nie mnie, wieprzu.
Naród.
Przepraszam.
Powtórzysz, co powiedziałeś mi ostatnio?
- To znaczy? - Na święcie buraka, przed oranżerią.
- Pierwszy tegoroczny burak...? - Nie pamiętam.
Pamiętasz...
i to doskonale.
Kazałeś mi uklęknąć przed USA,
wspierać ich imperium i zsuwać się do piekła.
Nie.
- Nie to miałem na myśli. - Wydaję ci się głucha?
Nie. Jest mi niezmiernie przykro.
Karmiłeś amerykańskiego raka swoim szpikiem.
Przez twoją chciwość cierpiały miliony ludzi.
Wstyd!
Nie. Zostaniesz
i posprzątasz swój bałagan.
Od krzeseł zaczynając.
Boże! Biedny Emil.
„TOCZY NAS KORUPCJA”
Współczuj szesnastolatce, która mu obciąga.
- Skoro uderzyła w Bartosa... - Uderzy we wszystkich.
- Cały holding. Jebana nagonka. - Albo teatrzyk.
- Myślisz, że nie? - Spytaj miliardera z krzesłami.
PREZES PRZYZNAJE SIĘ DO WINY
Zostawisz nas samych?
I wyłącz telewizor.
- Dzień dobry. - Czarujący w chuj.
Niefortunny spektakl, choć kanclerz ma rację.
- Facetowi należała się bura. - Panie Laskin?
Natychmiast.
- Przygotowałem szokującą składankę. - Coś ciekawego?
Będzie pan zafascynowany.
Tak, Eleno.
Mów.
Słyszę.
Zrobię, co zechcesz.
Wstrząsające.
- Haniebne. - Jest tego więcej.
I tyle? Trzepanko z podduszaniem?
Świadczy o jego charakterze.
Eleny to nie wzruszy. Wszystko robicie na opak.
- Co by pan sugerował? - O co w sumie się rozchodzi?
O bezpieczeństwo Eleny oraz jej szczęście.
Odkąd zjawił się Zubak, moja żona jest szczęśliwsza.
- Przyjemnie pobudzona. - W sensie?
Nie chcę wiedzieć.
Co zrobiliśmy, gdy zarządziła remont?
Zafiksowała się na Karolu Wielkim?
Albo w zeszłym roku, z tym drugim idiotą...
Sebastianem.
Wiemy, że Elena lubi dobre historie. Do czasu. A później...
- Szuka nowej. - Właśnie.
Im szybciej go wywyższycie,
tym szybciej wypadnie z łask.
Znajdźcie dobrą historię.
Dobrą historię!
Roboty publiczne, granty i tak dalej.
W Westgate mówią: „Możesz budować do samego nieba,
- ale z naszej ziemi”. - Bardzo ładne.
Co znowu? No tak.
- Dasz nam chwilę? - Jasne.
Podobno to coś ważnego.
- Owszem. - Szalenie.
Słyszałam pana Laskina.
- Przepraszam. - Nie lubię nie być na bieżąco.
Pani wybaczy, ale musieliśmy się upewnić.
Siadajcie.
Zdobyliśmy zaskakujące informacje na temat kaprala Zubaka.
Prześwietlając jego życiorys, zleciłem badania krwi.
Właśnie otrzymaliśmy wyniki.
Wszyscy słyszeliśmy środkowoeuropejską legendę
o trzech braciach. Jeden udał się na wschód do Rosji,
drugi na północ do Polski, a trzeci na południe.
Zna ją pani?
- Znam. - My uważamy, że czwarty brat
udał się na zachód i założył nasz kraj.
To jeden z naszych narodowych mitów.
Uczeni z uniwersytetu państwowego zbadali DNA kaprala.
Ich zdaniem, nie jest to żaden mit.
Twierdzą, że Herbert Zubak
jest genetycznym spadkobiercą pierwszego z nas.
- Brata Zapomnianego. - Brata Zapomnianego.
Nie jestem genetykiem, więc trudno mi to skomentować.
Żaden z nas nie jest genetykiem.
Zdaję się na ustalenia czołowych ekspertów w kraju.
Ja również.
Mamy jakieś dowody?
- W bród. - Chciałabym je zobaczyć.
Mieliśmy nadzieję, że pani wiedza medyczna
przyda się podczas weryfikacji.
Jeżeli to prawda,
byłoby to odkrycie epokowej wagi.
Pamięta pani, jak badaliśmy,
czy jest pani potomkinią Karola Wielkiego?
Nie zdołałam tego potwierdzić.
Prawdopodobieństwo jest jednak wysokie.
Tak mi się zdawało.
Krew Karola Wielkiego i Brata Zapomnianego?
Kamień węgielny Europy Środkowej.
Interesująca hipoteza.
Szczytowe osiągnięcie historiografii.
Niektórzy w Pałacu wątpili w kaprala.
My trzej jednak z radością udowodniliśmy, że byli w błędzie.
- Dziękuję. - Do usług.
Muszę to przemyśleć.
Umiłowani,
jako dzieci słyszeliśmy, że jesteśmy kundlami.
Naddunajskimi mułami. Przypisami w historii Europy.
Było to kłamstwo.
Badania, które przeprowadziłam, dowiodły,
że płynie w nas krew Brata Zapomnianego.
Nie był mitem.
Jego potomek żyje wśród nas.
Może być.
Dzięki niemu odzyskamy swoje przeznaczenie,
jako dawni i przyszli królowie naszego ukochanego zakątka Europy.
Tekst polski: Agnieszka Rostkowska