EUROPA ŚRODKOWA
RODZINY OFIAR „RZEŹNIKÓW KOPALNI NUMER 5”.
PRZECIW PRZEMOCY
- A temu co? - Dostał środki na uspokojenie.
- Nie jest chyba niebezpieczny... - To już wasz problem.
Kurwa!
Wprowadzić. Zaraz wygłasza przemówienie.
Wasze nazwisko, kapralu?
- Zubak. - Jakby rzucało się pawia...
Imię?
- Herbert. - Herbert...
Herbert Zubak. Bardzo elegancko.
Przepraszamy za bałagan.
Trzeba by powystrzelać budowlańców. Macie jakieś wskazówki?
Cześć, złotko.
Cuchnie amoniakiem,
bo dezynfekujemy Pałac trzeci raz na przestrzeni trzech miesięcy.
Dołącz, kurwa, do swojej brygady!
Groźna dryblaska to Susan Goin, minister finansów.
Kudłaty karypel - doktor Kershaw, osobisty lekarz kanclerz.
Ubierzcie go.
Istny koń pociągowy. Nie przetrwa tygodnia.
Siadaj.
Witamy w Pałacu. Jesteś z nami?
Byłam przeciwna temu pomysłowi.
Twoja popędliwość narobiła nam kłopotów.
Ale kanclerz się uparła
i oto jesteś.
- Podpisał dokumenty? - Wcześniej.
Doskonale.
Od czego by tu zacząć? Od wilgoci, prawda?
- To znaczy? - Skup się.
Co wiesz?
- Słuchasz czy nie? - Dostałem nowy przydział.
Kurwa.
Chodzi o to, że mamy problem.
- Zarodniki. - Zarodniki.
- Zarodniki? - Stachybotrys atra.
- Mykotoksyny. - Niebezpieczne alergeny.
Kanclerz je wykryła. W końcu była lekarką.
- Sprawa jest poważna. - Szalenie.
- Eliminujemy problem. - Tak. Nie.
Pracujemy nad wyeliminowaniem problemu.
Stąd remont pałacu, prucie ścian
i ogólne szorowanie.
Rozumiecie wagę problemu?
Że dla kanclerz jest jak najbardziej realny?
Coś jej grozi?
A i owszem.
Zaradzimy temu.
Gotów rozmówić się z kanclerz?
- Teraz? - Tak.
Świetnie.
Nie dysz na nią. Zachowaj spokój.
Nie wymiotuj.
Wejść!
- Kapral Zubak. - Tak.
Dziękuję, Susan.
Środki bezpieczeństwa były konieczne. Dobrze się czujesz?
Tak.
Na pewno? Bywają nadmiernie ostrożni.
Ekipą się nie przejmuj.
- Pochodzisz z Westgate? - Tak, szefowo.
- Kraina buraka cukrowego. Zachwycająca! - Niezupełnie.
Rodzice...?
- Nie żyją. - Jak moi. Wyjdźcie.
Siadaj.
Nie chcę być niedelikatna, ale wiesz, dlaczego cię wybrałam?
- Nie. - Potrzebowałam chłopaka z „piątki”.
Nie wstydź się.
Demonstranci zachowywali się jak zwierzęta.
Musiałam wysłać tam żołnierzy, wbrew temu, co mówią moi krytycy.
Nieładne określenie: „Rzeźnicy kopalni numer pięć”.
Jest w tobie dobry człowiek, który zasługuje na miłość.
Dziękuję.
Mam wrażenie, że się znamy.
Déja vu albo coś w tym guście.
Może spotkaliśmy się we śnie.
Nie wydaje mi się.
- Wyjaśnili, na czym polega twoja praca? - Nie.
I dobrze.
Tak zwani „eksperci” wiedzą mniej niż my, pospolici zasrańcy.
Wstań.
To jest hydrometr. Mierzy wilgotność powietrza.
Sprawdzasz, czy w pobliżu nie ma pleśni.
Będziesz towarzyszył mi wszędzie. Rozumiesz?
Chyba.
Jesteśmy sobie pisani.
- Możesz odejść. - Dziękuję.
Kapralu?
Szlachetny umysł. Niech to będzie twoim celem.
Postaram się.
No tak.
To wszystko.
Tego nie robimy.
Uniemożliwiasz dotykanie pani kanclerz.
To szalenie ważne.
Poszczęściło ci się, rzeźniku.
Chodź.
Pucowanie Pałacu może potrwać lata. Zmiłuj się, Boże!
Twój nowy dom.
Zaczniesz z samego rana.
Dziś wykujesz na pamięć rozkład pomieszczeń i jutrzejszy grafik.
Ktoś przyniesie twoje rzeczy. Masz jakieś?
Zajmuję się tym pierdolnikiem całe życie. Nie nasyf.
I nawilżaj się.
Od osuszaczy pomarszczysz się jak dupsko mumii.
DO ZOBACZENIA WE ŚNIE?
ORĘDZIE DO NARODU
Jutro minie siedem lat,
odkąd wygraliśmy z kanclerzem Edwardem Keplingerem
i jego wrażymi radykałami w wolnych wyborach.
To kolejna rocznica tego zwycięstwa.
Obejmowałam urząd kanclerza z ciężkim sercem.
Wiedziałam, że odbudowa państwa upadłego pochłonie mój czas
i uniemożliwi wspólny marsz, ręka w rękę.
Wasza miłość wynagradza mi wszystko.
Błogosławię wam i błogosławię naszą miłość.
Zawsze.
EUROPA
REŻIM
- Halo? - Masz 20 minut.
Szczęśliwego Dnia Zwycięstwa, rzeźniku.
Szczęśliwego Dnia Zwycięstwa.
Chodź.
- Nauczyłeś się rozkładu pomieszczeń? - Chyba.
Nienawidzi wahania. Skołować ci mapę, kutasie?
Wracaj do kolegów. Gdy cię mija, wstrzymujesz oddech.
Kiedy mówi, zasłaniasz usta. Zarzucaj miętówki.
Jeśli wyczuje pleśń, to ty również.
I jak?
Kiełbasa kojarzy się jej z prąciem pawiana.
Oddać kuchni?
- Byle gwardziści nie widzieli. Nastrój? - Pięć na dziesięć.
- Dziesięć to maks? - Przy pięciu to jakaś różnica?
Stań pod ścianą.
Szybciej.
To proste.
Przemieszczasz się z nią i mierzysz wilgotność.
Co znaczy ta liczba?
„Nie zadawaj pytań i udawaj ogarniętego”. Bo skończysz jak poprzednik.
Otwórz drzwi i idź przodem.
- Jak się mamy? - Doskonale.
Pytam o wilgoć.
31%.
Najpierw oranżeria i pan Laskin, szef służby bezpieczeństwa.
Szykuj się na spotkanie z zawartością puszki Pandory, czyli z biurokracją.
Szczęśliwego Dnia Zwycięstwa.
- 41%. - Informacje wywiadowcze.
Źródła z Urzędu Planowania uważają,
że minister Goin kończy się cierpliwość
w kwestii finalizacji spółki kobaltowej z USA.
Amerykanie będą potrzebowali dodatkowych gwarancji
w związku z kopalnianymi... wybrykami.
Doniesienia pałacowe. Na dole plotkuje się o pani apetycie.
Pani mąż udziela dziś wywiadu „Vogue”.
Nadzorować?
Madame.
- Czujesz się lepiej? - Tak.
Umysł szlachetnieje?
Chyba.
- Gdzie byliśmy wczoraj w nocy? - Słucham?
Gdzie się spotkaliśmy?
- W nocy? - We śnie. Nie pamiętasz?
- Pośród buraków. - Otóż to. Pośród buraków.
Cudowne, prawda?
- Idzie na górę. - Sukienka?
- Zielona. - Musiała, no...!
Boi się pan barwnika? Ależ z pana zahukana wulwa.
Od miesięcy nawet na mnie nie spojrzała.
Szczęściarz! Chłopcem do bicia została prawa ręka.
Jej sympatia do Matki Boskiej Malejącego PKB się ulatnia.
Zazdrość płynie ze zwątpienia w siebie.
Jak pies z kalkulatorem...
Wprowadź ją, rzeźniku.
Miętówki! Krótkie oddechy, zamknięte usta.
Szczęśliwego Dnia Zwycięstwa!
Do rzeczy.
Sprawiajmy się szybciej z tymi odprawami.
Olśniewająca.
Olśniewające... kwiaty.
Tak.
Teksańczycy. BioCon.
Prezesa Kaisera posadzimy przy pani stole.
Z małżonką.
Idealna okazja, by sfinalizować umowę kobaltową.
- Sądzisz, że gram na zwłokę? - Skądże!
Powiedz to wprost.
Rozpaczliwie potrzebujemy inwestycji.
Nie muszę pani przypominać, że popierała pani projekt.
Może zmieniłam zdanie. Czyżbym była ci solą w oczku?
Nie, ale gospodarka wyhamowuje...
Nie chcę wyjść na pieprzoną utrzymankę.
Przekazać prawa wydobywcze zagranicy? Kurwa, słabe.
Owszem. Podkreślamy swoją samowystarczalność.
Zgoda, by USA wydobywały nasz kobalt do swoich Tesli i laptopów,
świadczy o czymś innym.
Z całym szacunkiem wobec pana Singera, ludzie pragną wzrostu.
Wiesz, czego pragną ludzie?
Ich sarkanie dociera do twojej rezydencji?
Odłóżmy na bok fakty i liczby.
Im szybciej sfinalizujemy umowę, tym szybciej zajmiemy się priorytetami:
bezpieczeństwem Pałacu, powietrza, którym pani oddycha,
i pani samej.
Tak.
Zobaczymy, co z tego będzie.
Przodem. Przede mną!
Nie za blisko.
Pilnuj, żeby trzymał łapy przy sobie.
Wilgoć?
21%.
Banalne kwiaty na Dzień Zwycięstwa.
Tatusiu, nie będę się wstydzić, że świętuję.
Nienawidziłeś przyjęć, w przeciwieństwie do mnie.
Każda dziewczyna lubi się wystroić.
Kochają takie okazje. I mnie. Bardziej niż ciebie.
Dlatego wybrali mnie na urząd kanclerza, a ty nawet się o niego o nie otarłeś.
Niemądra skorupa...
Wyskoczyły ci plamy. To ci dopiero!
Lampart zmienia cętki.
Śmieszne. Przekomiczne.
To wszystko?
Cieszę się. Najlepszego.
Ostatni głęboki oddech.
W tym tygodniu jest gorzej. Wilgotność rośnie.
- Niech się pani odpręży. - Nie mogę, ponieważ wszędzie jest pleśń.
Odziedziczony po ojcu niedobór AST może się skończyć chorobą płuc,
ale robimy, co w naszej mocy...
Za mało. Każde pomieszczenie jebie zgnilizną.
- Tabletki! - Przed bankietem.
Tlen: 90%.
Podkręć!
Kochamy wasze pismo i Amerykę. Zawsze byliśmy blisko.
Oczywiście.
Jestem Francuzem, ale mój dom jest tam, gdzie Elena.
Cenimy jednak naszych przyjaciół z NATO, z którymi łączy nas umiłowanie wolności.
- A propos wolności... - Naturalnie.
Amnesty International twierdzi, że rząd pańskiej żony
prowadzi wzmożoną fizyczną i elektroniczną inwigilację obywateli.
Ciężki temat jak na żurnal.
Poważnie traktujemy walkę z dezinformacją.
Ale inwigilacja? Skąd!
Nadzór istnieje.
Jak w USA.
Prawdziwej demokracji nie zbuduje się z dnia na dzień.
Urzeczywistniamy ten cel.
- A zamieszki w kopalniach? - Incydent w „piątce”?
Odosobniony przypadek.
W jednej przez chwilę było gorąco.
Jeśli można,
wróciłbym do mojego narodowego poetyckiego NGO...
Walczą, skarbie?
- Tak. - Świetnie.
- Wejść! - Przystawki na wieczór.
Dziękuję.
Nie. Łosoś odpada. Zbyt potulny.
Potrzebne nam coś krzepkiego: czerwone mięso... Jagnięcina!
Wymyślicie coś. Nie rób tak.
Idź z mamą i zażyj leki na padaczkę.
Jak wyglądam?
- Bez zarzutu. - Kolejny bankiet.
Mordęga!
Robić sobie twarz i kwitować kłamstwa uśmiechem...
Siorbać bulion, którym oblałabym te pierdolone łby!
Ja również.
- Chciałbyś? - Bardzo.
Nie odstępuj mnie na krok.
Pilnuj wilgotności i żeby na mnie nie chuchali.
Jak pani każe.
Dobrze. Dobry z ciebie człowiek.
Grzeczny chłopczyk.
- Bip-bip! - Przestań.
- Pod stołami są osuszacze? - Tak, mein Fuhrer.
- Wpaść z wizytą, gdy mały zaśnie? - Nie dzisiaj. Będzie masa sprzątania.
- Jak sobie życzysz, kiciu. - Nie nazywaj mnie tak.
Gdy przyjdzie, podaj jej odczyt. Dyskretnie.
Jeżeli nastąpi kryzys, wyprowadź ją na korytarz.
Dyskretnie, kurwa.
Emil to jeden z czołowych biznesmenów w kraju.
Wkrótce nasza infrastruktura kobaltowa będzie spełniała najwyższe standardy.
Pan Bartos nazwałby masakrę w „piątce” najwyższym standardem?
Wszędzie trafiają się czarne owce.
12 zgonów? Da się to odkręcić?
Żeby Biały Dom nie czytał o rzezi górników?
- Naturalnie. - Dlaczego to zrobiliście?
Przede mną nic się nie ukryje.
Nie rozumiem.
Mówią, że górnicy wcale się nie zbuntowali.
Narzekali tylko na skażone powietrze i brudną wodę.
Ale wy, wojsko, spanikowaliście i otworzyliście ogień.
Spanikowałeś czy się rozkoszowałeś?
Przyjaciele,
cofnijmy się o siedem lat, gdy serce narodu gniło.
Byliśmy pokiereszowani. Wiemy, kto nas tak urządził.
Ekskanclerz Edward Keplinger.
Ten drań i jego banda neomarksistowskich złodziei
pozbawili nas nadziei.
Aż zjawiła się ona.
Młoda lekarka z Rinnburga o jasnych oczach.
Przekształciła partyjkę swojego ojca w giganta.
Zmiażdżyła Keplingera!
Wypędziła go na wieś, gdzie do dziś liże rany.
Wznieśmy toast, amerykańscy przyjaciele również,
za Elenę Vernham.
- Zdrowie pani kanclerz! - Zdrowie!
Jeśli odejdziesz, zabierzesz mnie prawie całą.
Skarbie, nie opuszczaj mnie!
Cudownie widzieć was wszystkich.
Jeśli odejdziesz, zabierzesz mi serce samo.
Pęknie mi serce.
Nie, skarbie, nie opuszczaj mnie...
Zostańcie.
Nicky też o to prosi. Mój mąż.
Takiej miłości to ze świecą szukać.
Jak można było wypuścić ją z rąk?
No jak? Jesteście moim skarbem.
Dotarliśmy za daleko, by zrezygnować, ot tak.
Rozstanie nie wchodzi w grę.
Miałoby skończyć się w ten sposób?
Jutro będziemy żałować
swoich słów.
Nie opuszczajcie mnie. Panie i panowie, dziękuję!
Spójrz, owacja na stojąco.
Zaraz się rozpłaczę.
- Ślicznie wyglądasz. - Było w porządku? Na pewno?
- Oddychajmy. - Fantastyczny występ.
Dziękuję, Susan.
- Dobry wieczór. Panie Kaiser? - To dla mnie zaszczyt.
- Nie dotykamy. - Przepraszam.
Miło mi pana poznać.
I pańską czarującą małżonkę.
Usiądźmy.
- 40% wilgotności. - To wszystko.
Wilgotności?
- Głupi żarcik. - Przydałyby się peleryny?
Nie.
Ja i żona nie jemy mięsa. Tylko ryby.
Kuchnia popełniła błąd.
- Jak się państwo poznali? - Na medycynie w Paryżu.
Miałem żonę i dziecko, lecz Elena jest bardzo przekonująca.
- Wyobrażam sobie. - Niestety, ona wróciła do kraju,
a ja do żony i dziecka. Uznała jednak,
że małżeństwo podniesie jej notowania, i poprosiła, żebym się oświadczył.
Zostawiłem rodzinę w Paryżu na zawsze.
A my żyjemy długo i szczęśliwie.
Uwielbiamy Paryż.
Państwo wybaczą.
Pozwolisz?
Tutaj.
Migiem!
Spójrz na mnie.
Zadowolony?
Mają mnie za wariatkę. Przez ciebie zyskali przewagę.
Urabiam się po łokcie dla ojczyzny, a ty mnie ośmieszasz przed Amerykanami.
Nie jestem śmieszna.
Jestem całkiem nieśmieszna, głupi piździelcu!
- Przepraszam. - Następnym razem wyceluj w siebie.
Wsadź lufę w usta, nikczemna krowo.
No więc... biznes.
- Ale najpierw zjedzmy. - Rozmawiałem już z pani ludźmi...
Teraz rozmawia pan nie z nimi, lecz ze mną.
Podobno twardy z pana zawodnik. Czym się pan niepokoi?
Protestami górników? Przestarzałymi maszynami?
Drobiazgi!
Jesteśmy młodą środkowoeuropejską republiką,
gotową przyjąć korporacyjny ład.
Rozwijać się razem z wami. Najważniejsza rzecz.
Kochamy Amerykę i naszą przyjaźń. Marzymy, by zacieśniać obustronne więzi.
Mamy kobalt. Wy płacicie za wydobycie i rafinerie.
Spółka doskonała.
Albo dajcie się gnoić Chinom
i korzystajcie z zawodnych łańcuchów dostaw.
W porządku.
30% praw górniczych.
Świetnie. Niech będzie.
I gwarancje, że dojdziemy do 51.
- Procent? - Przy takiej umowie to niezbędne.
Liczymy na pakiet większościowy. Standardowa praktyka.
Gwoli jasności...
Gdybym chciała zrobić coś z naszym kobaltem,
musiałabym uzyskać waszą zgodę?
Żaden problem. Potraktujemy was uczciwie.
31%.
On nie.
Zaczekaj tu.
Nie chcę go więcej oglądać!
Agnes cię wybroniła.
Ja skarmiłabym tobą lwy.
Nie jesteś już kanclerskim hydroróżdżkarzem,
tylko nocnym stróżem wilgotności.
Machasz pieprzonym ustrojstwem od północy do szóstej rano
i nie oglądasz pani kanclerz.
Powodzenia, rzeźniku.
Próbowałem pomóc.
Jak w kopalni...?
Zabij się, śmieciu z Westgate.
Zabij się, zabij!
Bezużyteczne cielę.
No zabij się!
Kurwa mać!
Już dobrze.
W porządku.
Wiem, że się boisz.
Możemy się bać oboje.
Poradzimy sobie z tym razem.
- Co się dzieje? - Jesteśmy tacy sami.
- Zaprzyjaźnimy się, najdroższy. - Szefowo?
Zabezpieczyć kanclerz!
Zdychaj!
Odetchnęłam nim!
Odetchnęłam!
Ohyda!
- Czułam jego oddech! - Na fotel.
Ręce.
Precz!
Ratuj, ratuj mnie...
Rób swoje.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Co robisz?
Dołączyłem do wielkiego polowania na mikroby.
- Tęskniłaś, kiciu? - Przestań.
- Co dociera do ludzi? - To, co słyszą od państwowego nadawcy.
Kanclerz udała się na zasłużone wakacje w górach.
- Górach, kurwa, obłędu. - Zaczynają coś podejrzewać.
- Jak mały? - Pyta o nią.
Gdzie ona jest?
Nikt jej nie widział oprócz...
Na wzmocnienie.
Słonecznik. Mama mi parzyła.
Wygania truciznę.
Sir?
- Ja do niej. - Spodziewa się pana?
Jestem jej mężem.
Spodziewa się?
Jak to żona męża.
Wpuść go.
- Najdroższa? - Cześć.
Stęskniłem się.
Minister Goin i doktor Kershaw
chcieliby przedstawić ci plany na najbliższe tygodnie.
- Porozmawiasz z nimi? - Pokrył się plamami.
- Słucham? - Coraz ich więcej. Widziałeś?
Ale kto?
On. Na dole.
Na twarzy.
Minął rok. To normalne.
Nie.
Do tego służą kosmetyki: do maskowania plam.
Nie sądzisz,
że czas pozwolić mu odejść?
Przestań.
Pozwoliłam.
Dosyć!
Pamiętasz nasz pierwszy wieczór przy Rue Racine?
Weszłaś na jezdnię i samochody się zatrzymały.
Jadłaś, co chciałaś. Z miejsca się zakochałem.
Niczego się nie bałaś.
Nadal jesteś tą dziewczyną.
Zawsze byłam taka jak teraz.
Po prostu tego nie dostrzegałeś.
Niech przyjdą w południe.
Dobrze pani wygląda.
Mamy nadzieję, że wraca pani do zdrowia.
To był szok.
- Ogromny. - Koszmarne dwa tygodnie.
- Nikt nie mógł tego przewidzieć. - Wariat.
Były kopacz kobaltu, który został budowlańcem.
Chory na głowę.
Podjęto niezbędne kroki, by to się nie powtórzyło.
Nigdy więcej.
Nie ma co owijać w bawełnę.
- Nie może pani mieszkać w Pałacu. - Liczby są niepodważalne.
Szkopuł w tym, że nie wolno nam ryzykować.
- Należy przerwać remont. - Bez wątpienia.
- Co oznacza... - Nie usuniemy toksyn.
Ugrzęzłaby pani w szalce Petriego.
Powinna się pani przeprowadzić na wieś, jeśli się pani zgodzi.
Część rządowych zadań będziemy wykonywać stąd.
Ja i wybrani urzędnicy zostaliby w stolicy, by je nadzorować.
Choćby finalizację umowy kobaltowej.
Nie byliśmy w stanie ocalić płuc pani ojca.
Dla pani nie jest za późno.
Dziękuję.
Możecie odejść.
Niech pani odpoczywa.
Usiądź.
Nie.
Przy mnie.
- Wiesz, dlaczego tu jesteś? - Nie.
Ponieważ jesteś nikim, rozumiesz?
To nie zniewaga, lecz fakt.
Nie jesteś kimś ważnym, więc mogę ci ufać.
Tak, szefowo.
Tylko ty zdołasz mi wyjaśnić, czego pragną tacy jak ty.
Spójrz na mnie.
Kochasz mnie?
- Tak. - Powiesz to?
- Kocham panią. - Tak.
Skoro mnie kochasz, bądź szczery.
Co powinno się teraz zdarzyć?
Mów.
Śniła mi się pani wczoraj, a ja pani.
Kazała mi pani zmiażdżyć każdego, kto panią osłabia.
Ciachnęli nam jaja i śmieją się z nas.
Tańcuje pani z zagraniczną forsą jak cyrkowy niedźwiedź.
Nie słyszy pani, co ludzie gadają.
Ameryka traktuje nas jak pierdoloną kolonię.
Leją na nas ciepłym moczem.
Życzą pani porażki. Jak ta suka od finansów.
I doktorek, tłusty wieprz, który wmawia pani chorobę.
Chora? Gówno prawda!
Owszem, coś w Pałacu panią zabija.
Ale nie to!
Niech pani na mnie patrzy.
Chcą panią unieszkodliwić, bo ma pani coś, czego im brakuje.
Pierdolone marzenie.
Z rozkoszą bym im porozbijał ryje.
Szlachetny umysł.
Jeden, dwa, trzy, na kciuki pojedynkujesz się ty.
Walcz!
Posunięcie taktyczne!
Widziałeś? Jeszcze raz.
Jeden, dwa, trzy, na kciuki pojedynkujesz się ty.
Walcz! Wygrałam.
Ostatni raz. Jeden, dwa, trzy... Walcz!
Paskudnik.
Przyjaciele,
kilka tygodni temu moja minister, personel pałacowy
i piąta kolumna finansowana z zagranicy próbowali zamordować mnie we śnie.
Puszczaj!
Od roku osoby te osłabiały naszą gospodarkę,
rząd, a nawet mój system odpornościowy.
Wspierały je obce reżimy.
Dlatego nakazuję spłacić nasze długi,
odprawić amerykańskich inwestorów i uwolnić kraj od cycka NATO.
Mój mąż i ja czujemy się wzruszeni wyrazami waszej miłości i wsparcia.
Tacy właśnie jesteśmy.
Obywatele to bijące serce narodu. Jego dusza.
Źródło, z którego czerpię siły, by pokonać wrogów.
Nie pozwolę wciągnąć nas w sferę wpływów amerykańskiej deprawacji.
Latami cierpieliśmy, by mogli budować swój globalny ład.
Korumpowali rządy, popełniali i ułatwiali masowe mordy
oraz toczyli swoje kapitalistyczne wojenki.
Mówili:
„Bądźcie grzeczni, wykonujcie polecenia i płaćcie”.
Wystarczy.
Nie będziemy dłużej uczestniczyć w ich brudnych zagrywkach.
Nie pozwolimy się gnębić, by zaspokoić ich chciwość.
Czas pokazać Ameryce i światu, z jakiej gliny jesteśmy ulepieni.
Błogosławię wam i błogosławię naszą miłość.
Zawsze.
Tekst polski: Agnieszka Rostkowska